De Fide et Operibus (38-41)

Commemorauerunt etiam Israhelitas multa mala et
grauia perpetrasse et effudisse multum sanguinem prophetarum
nec tamen ex his factis penitus meruisse deleri, sed ex infidelitate
sola, qua in Christum credere noluerunt, non
intuentes, quia peccatum eorum non hoc solum fuit, quia in
Christum non crediderunt, uerum etiam quia Christum occiderunt:
quorum unum pertinet ad crimen incredulitatis, alterum
ad crimen crudelitatis. illud ergo est contra fidem rectam,
illud contra bonam uitam. utroque autem uitio caret, qui
fidem Christi habet non sine operibus mortuam, quae etiam
in daemonibus inuenitur, sed fidem gratiae, quae per dilectionem
operatur.

Haec est fides, de qua dicitur: regnum caelorum
intra uos est. hanc enim diripiunt, qui uim faciunt credendo,
inpetrantes spiritum caritatis, ubi est plenitudo [*] [*] [*]

Hoc itaque prodest in deum recta fide credere, deum
colere, deum nosse, ut bene uiuendi ab illo sit nobis auxilium
et, si peccauerimus, ab illo indulgentiam mereamur, non in
factis quae odit securi perseuerantes, sed ab eis recedentes
eique dicentes: ego dixi, domine, miserere mei; sana
animam meam, quoniam peccaui tibi, quod non habent,
cui dicant, qui non in eum credunt; et frustra dicunt qui
cum tam longe ab illo sint, a gratia mediatoris alieni sunt.
hinc illa uerba sunt in libro Sapientiae, quae nescio quomodo
intellegit perniciosa securitas: et si peccauerimus, tui
sumus, quoniam scilicet bonum et magnum dominum habemus,
qui et uelit atque possit paenitentium peccata sanare, non
qui minime audeat permanentes in malignitate disperdere,
denique cum dixisset \'tui sumus\', addidit: scientes potentiam
tuam, utique potentiam, cui se subtrahere nequeat aut
occultare peccator. ideoque secutus adiunxit: non peccabimus
autem, scientes quoniam tui-sumus deputati.
quis enim digne cogitans habitationem apud deum, in qua
omnes praedestinatione sunt deputati, qui secundum propositum
uocati sunt, non enitatur ita uiuere, ut tali habitationi [*] [*]