De Continentia (31-32)

Nunc autem deponite, inquit, et uos uniuersa et
commemorat plura eius modi mala. sed quid est, quod ei non
sufficit dicere: deponite uos uniuersa, sed addita coniunctione
dixit: et uos? nisi ne propterea se putarent haec [*] [*]

mala -facere atque in eis uiuere inpune, quia fides eorum
liberaret eos ab ira, quae uenit in filios infidelitatis ista facientes
et in eis sine fide uiuentes. deponite, inquit, et uos illa
mala, propter quae uenit ira dei in filios infidelitatis nec
uobis eorum inpunitatem propter fidei meritum promittatis.
non autem diceret "deponite eis, qui iam deposuerant ex
ea parte, qua talibus uitiis non consentiebant nec sua membra
eis arma peccati dabant, nisi quia in hoc facto est et in hac
adhuc operatione uersatur, quamdiu mortales sumus, uita
sanctorum. dum enim spiritus concupiscit aduersus carnem,
haec magna intentione res agitur, delectationibus prauis, libidinibus
inmundis, motibus carnalibus atque turpibus suauitate
sanctitatis, amore castitatis, spiritali uigore et continentiae
decore resistitur: sic deponuntur ab eis qui mortui sunt eis
nec consentiendo uiuunt in eis, sic, inquam, deponuntur, dum
continuata continentia, ne resurgant, premuntur. quisquis quasi
securus ab hac eorum depositione cessauerit, ilico in arcem
mentis prosilient eamque inde ipsa deponent atque in suam
redigent seruitutem turpiter deformiterque captiuam. tunc
regnabit peccatum in hominis mortali corpore ad oboediendum
desideriis eius; tunc sua membra exhibebit arma iniquitatis
peccato et erunt nouissima illius peiora prioribus.
multo enim est tolerabilius certamen huius modi non coepisse
quam coeptum reliquisse conflictum et factum ex bono [*] [*]
proeliatore uel etiam ex uictore captiuum. unde dominus non ait:
qui coeperit, sed: qui perseuerauerit usque in finem,
hic saluus erit.

Siue autem ne uincamur acriter confligentes siue aliquotiens
uel etiam insperata uel inopinata facilitate uincentes
ei, qui nobis dat continentiam, demus gloriam. meminerimus
quendam iustum dixisse in abundantia sua: non mouebor
in aeternum, demonstratumque illi esse quam temere hoc
dixerit, tamquam suis uiribus tribuens, quod ei desuper praestabatur.
hoc autem ipso confitente didicimus; mox enim
adiunxit: domine, in uoluntate tua praestitisti decori
meo uirtutem; auertisti autem faciem tuam, et factus
sum conturbatus. per medicinalem prouidentiam paululum
desertus est a rectore, ne per exitialem superbiam ipse desereret
rectorem. siue ergo hic, ubi cum uitiis nostris domandis
minuendisque confligimus, siue ibi, quod in fine futurum est,
ubi omni hoste quia omni peste carebimus, id nobiscum salubriter
agitur, ut qui gloriatur, in domino glorietur. [*] [*]