De Continentia (19-20)

Caro enim nihil nisi per animam concupiscit;
sed concupiscere caro aduersus spiritum dicitur, quando anima
carnali concupiscentia spiritui reluctatur. totum hoc nos sumus.
et caro ipsa, quae discedente anima moritur, nostra pars infirma
est, non fugienda dimittitur, sed recipienda reponitur nec recepta
ulterius relinquetur. seminatur autem corpus animale,
resurget corpus spiritale. tunc iam caro nihil concupiscet
aduersus spiritum, quando et ipsa spiritalis uocabitur, quoniam
spiritui non solum sine ulla repugnantia, uerum etiam sine
ulla corporalis alimenti indigentia in aeternum uiuificanda
subdetur. haec igitur duo, quae nunc inuicem aduersantur in
nobis, quoniam in utroque nos sumus, ut concordent oremus
et agamus. non enim alterum eorum putare debemus inimicum,
sed uitium, quo caro concupiscit aduersus spiritum: quod
sanatum nec ipsum erit et substantia utraque salua erit et
in utraque nulla pugna erit. audiamus apostolum. scio, inquit,
quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum.
hoc utique ait, quia uitium carnis in re bona non est bonum:
quod cum esse destiterit, caro erit, sed iam uitiata uel uitiosa
non erit. quam tamen ad nostram pertinere naturam idem
doctor ostendit prius dicendo: scio, quia non habitat in [*] [*] [*]
me, quod ut exponeret, addidit: hoc est in carne mea.
bonum. se itaque dicit esse carnem suam. non ergo ipsa
est inimica nostra; et quando eius uitiis resistitur, ipsa amatur,
quia ipsa curatur. nemo enim umquam carnem suam
odio habuit, sicut ipse apostolus dicit. et alio loco ait:
igitur ipse ego mente seruio legi dei, carne autem
legi peccati. audiant qui aures habent: igitur ipse ego, ego
mente, ego carne; sed mente seruio legi dei, carne autem
legi peccati. quo modo carne legi peccati? numquid
concupiscentiae consentiendo carnali? absit; sed motus desideriorum
illic habendo, quos habere nolebat et tamen habebat.
sed eis non consentiendo mente seruiebat legi dei et tenebat
membra, ne fierent arma peccati.

Sunt ergo in nobis desideria mala, quibus non consentiendo
non uiuimus male; sunt in nobis concupiscentiae peccatorum,
quibus non oboediendo non perficimus malum, sed eas
habendo nondum perficimus bonum. utrumque ostendit apostolus,
nec bonum hic perfici, ubi malum sic concupiscitur. nec
malum hic perfici, quando tali concupiscentiae non oboeditur.
illud quippe ostendit, ubi ait: uelle adiacet mihi, perficere
autem bonum non; hoc uero, ubi ait: spiritu
ambulate et concupiscentias carnis ne perfeceritis.
neque enim ibi dicit non sibi adiacere facere bonum, sed
perficere; neque hic dicit: concupiscentias carnis ne [*] [*]

habueritis, sed ne perfeceritis. fiunt itaque in nobis concupiscentiae
malae, quando id quod non licet libet; sed non
perficiuntur, cum legi dei mente seruiente libidines continentur.
et bonum fit, cum id, quod male libet, uincente bona delectatione
non fit; sed boni perfectio non inpletur, quamdiu legi
peccati carne seruiente libido inlicit et quamuis contineatur,
tamen mouetur. non enim opus esset ut contineretur, si non
moueretur. erit quandoque etiam perfectio boni, quando consumptio
mali: illud summum, hoc erit nullum. quod si in
ista mortalitate sperandum putamus, fallimur. tunc enim erit,
quando mors non erit; et ibi erit, ubi uita aeterna erit. in
illo enim saeculo et in illo regno erit bonum summum, malum
nullum, quando erit et ubi erit sapientiae amor summus, continentiae
labor nullus. non igitur mala est caro, si malo careat,
id est uitio, quo uitiatus est homo, non factus male, sed ipse
faciens. ex utraque enim parte, id est anima et corpore a bono
deo factus bonus ipse fecit malum, quo factus est malus. a
cuius mali reatu iam etiam solutus per indulgentiam, ne leue
existimet esse quod fecit, adhuc cum suo uitio pugnat per
continentiam. absit autem, ut insint ulla uitia in illa quae
futura est pace regnantibus, quandoquidem in isto bello cotidie
minuuntur in proficientibus non peccata solum, sed ipsae
quoque concupiscentiae, cum quibus non consentiendo confligitur
et quibus consentiendo peccatur.