De Consensu Evangelistarum (2.7-2.11)

Non ergo alienum esset a ueritate, etiamsi Lucas ab illo
esse Ioseph genitum diceret, a quo fuerat adoptatus. etiam
sic quippe genuit eum, non ut homo esset, sed ut filius
esset, sicut nos genuit deus, ut filii eius simus, quos fecerat,
ut homines essemus. unicum autem genuit, non solum ut
filius esset, quod pater non est, sed etiam ut deus esset, quod
et pater est. sed plane si hoc uerbo etiam Lucas uteretur,
omni modo esset ambiguum, quis eorum adoptantem, quis ex
propria carne gignentem patrem commemorasset, quomodo,
etsi neuter eorum diceret genuit, sed et iste eum filium
illius et ille illius diceret, nihilo minus esset ambiguum, quis
eorum illum, de quo natus, quis illum, a quo adoptatus erat.
commemorasset. nunc uero cum alter dicit: Iacob genuit
Ioseph, alter: Ioseph, qui fuit filius Heli, etiam ipsa
uerborum differentia quid singuli suscepissent eleganter intimauerunt.
sed hoc facile sane, ut dixi, posset occurrere homini
religioso, qui quodlibet aliud quaerendum potius iudicaret,
quam euangelistam crederet esse mentitum, facile, inquam,
occurreret, ut uideret, quibus causis homo unus duos patres
habere potuerit. hoc et illis calumniosis occurreret, nisi litigare
quam considerare maluissent.

IIII. Illud autem quod deinceps insinuandum est, re uera ut
aduerti et uideri posset, lectorem adtentissimum et diligentissimum
requirebat. acute quippe animaduersum est Mattheum, [*] [*]

Quia ergo numerus iste laboriosi huius temporis sacramentum
est, quo sub disciplina regis Christi aduersus diabolum
dimicamus, etiam illud declarat, quod quadraginta dierum
ieiunium, hoc est humilationem animae, consecrauit et lex et
prophetae per Moysen et Helian, qui quadragenis diebus
ieiunauerunt, et euangelium per ipsius domini ieiunium, quibus
diebus quadraginta etiam temptabatur a diabolo, quid aliud
quam per omne huius saeculi tempus temptationem in carne
sua, quam de nostra mortalitate adsumere dignatus est, praefigurans?
post resurrectionem quoque non amplius quam dies
quadraginta cum discipulis in hac terra esse uoluit huic
eorum uitae adhuc humana conuersatione commixtus et cum
illis alimenta mortalium, quamuis iam non moriturus, accipiens,
ut per ipsos quadraginta dies significaret se occulta praesentia,
quod promiserat, impleturum, quando ait: ecce ego uobiscum
sum usque in consummationem saeculi. cur
autem iste numerus hanc temporalem terrenamque significet
uitam, illa interim causa de proximo occurrit, quamuis sit
alia fortasse secretior, quod et tempora annorum quadripertitis
uicibus currunt et mundus ipse quattuor partibus terminatur,
quas aliquando uentorum nomine scriptura commemorat, ab
oriente et occidente, ab aquilone et meridie. quadraginta autem [*] [*]

Ad hunc igitur mundum et ad istam terrenam mortalemque
uitam hominum ad nos regendos in temptatione
laborantes uenientem regem Christum Mattheus suscipiens
exorsus est ab Abraham et enumerauit quadraginta homines.
ipsa enim gente Hebraeorum, quae a ceteris gentibus ut
distingueretur, deus de terra sua et de cognatione sua separauit
Abraham, Christus uenit in carne, ut et hoc ad eum
distinctius prophetandum et praenuntiandum maxime pertineret,
quod promittebatur, ex qua esset gente uenturus. cum enim
quater denas generationes tribus distinxisset articulis dicens
ab Abraham usque ad Dauid generationes esse quattuordecim
et a Dauid usque ad transmigrationem Babyloniae alias quattuordecim
totidemque alias usque ad natiuitatem Christi, non
tamen eas duxit in summam ut diceret: fiunt omnes quadraginta
duae. unus quippe in illis progeneratoribus bis numeratur,
id est Iechonias, a quo facta est quaedam in extraneas gentes
deflexio, quando in Babyloniam transmigratum est. ubi autem
ordo a rectitudine flectitur adque, ut eat in diuersum, tamquam
angulum facit, illud quod in angulo est bis numeratur, in
fine scilicet prioris ordinis et in capite ipsius deflexionis. et
hoc ipsum etiam praefigurabat Christum a circumcisione ad [*] [*]

Quem ad istam mortalitatem nobiscum participandam quia
descendentem uoluit significare Mattheus, ideo et ipsas generationes
ab Abraham usque ad Ioseph et usque ad ipsius
Christi natiuitatem descendendo commemorauit ab initio
euangelii sui. Lucas autem non ab initio, sed a baptismo
Christi generationes enarrat, nec descendendo, sed ascendendo.
tamquam sacerdotem in expiandis peccatis magis signans, ubi
eum uox de caelo declarauit, ubi testimonium Iohannes ipsi
perhibuit dicens: ecce qui tollit peccata mundi. ascendendo
autem transit et Abraham et peruenit ad deum, cui [*] [*]