De Conjugiis Adulterinis (1.6)

Nequaquam hoc illa diceret, cum ipse sis uerecundatus
istam mulieribus dare licentiam. dixisti enim: (si uir
uxorem adulteram dimiserit et alteram duxerit, mulier
tantum obprobrium habebit. si autem mulier supra
dicta causa uirum dimiserit et alterum duxerit, non
uir tantum, sed et mulier obprobrium habebit\'. cuius
sententiae tuae rationem reddens, 'dicent enim, inquis, eam
ideo discessisse, ut alium uirum sibi coniungeret,
etsi talis forte fuerit qualis a quo discessit; facile
enim uiris perquam est in hoc morbi uitium inruere.
si autem et ipsum dimiserit et alii nupserit, magis [*] [*]
magisque dicent eam numerositatem uirorum adpetisse\'.
hac reddita ratione concludis et dicis: his ergo pertractatis
uel etiam discussis oportet mulierem uirum
tolerare aut innuptam manere\'. bonum plane dedisti consilium
mulieribus, ut, cum sciant sibi esse permissum, si
adulteros uiros dimiserint, aliis coniugari, non tamen faciant
propter obprobrium, sed potius tolerent etiam adulteros uiros,
ne uideantur hac occasione multis uelle misceri, eo quod
difficile sit, ut non talem inueniat mulier cui nubat, qualis
fuerit quem dimisit, quoniam ualde in hunc morbum sunt
procliues uiri. cum igitur nos dicimus etiam illi mulieri, quae
uirum fornicantem dimiserit, alteri nubere non licere, tu
autem dicis licere quidem, sed non expedire, utrique procul
dubio dicimus eam, quae fornicantem uirum dimittit, nubere
non debere. uerum hoc interest, quod nos, quando coniuges
ambo christiani sunt, mulieri, si a uiro fornicante discesserit,
dicimus non licere alteri nubere, a uiro autem non fornicante
non licere omnino discedere; tu uero dicis, si mulier a uiro
non fornicante discesserit, non ei licere alteri nubere propter
praeceptum; si autem a fornicante discesserit, non ei expedire
nubere propter obprobrium. mulierem itaque non
nupturam discedere a uiro siue fornicante siue non fornicante
permitti.\'