De Conjugiis Adulterinis (1.3)

Redeamus igitur ad ipsa apostoli uerba dicentis: his
autem, qui sunt in coniugio, praecipio, non ego, sed
dominus, uxorem a uiro non discedere; quodsi discesserit,
manere innuptam, et eum uelut interrogemus et
tamquam praesentem quodam modo consulamus: cur dixisti.
apostole, quodsi discesserit, manere innuptam? licetne
discedere an non licet? si non licet, cur praecipis discedenti.
ut maneat innupta? si autem licet, profecto est aliqua causa,
qua liceat. haec autem inquisita non inuenitur, nisi quam
solam saluator excepit, id est causa fornicationis. ac per hoc
non praecipit apostolus mulierem, si discesserit, manere innuptam,
nisi quae illa causa discedit a uiro, qua sola ei
discedere licitum est a uiro. ubi enim dicitur: praecipio
non discedere; quodsi discesserit, manere innuptam.
absit, ut contra hoc praeceptum faciat, quae sic discedit, ut
innupta permaneat. nisi ergo illa intellegatur, cui licet discedere
— non autem licet nisi uiro fornicante — quomodo
iubetur innupta, si discesserit, permanere? quis est, qui dicat:
si discesserit mulier a uiro non fornicante, innupta permaneat.
cum ei nisi a uiro fornicante discedere omnino non liceat?
sensus itaque iste tuus quantum aduersetur uinculo coniugali.
ubi dominus nec continentiam uoluit suscipi nisi pari concordia
atque consensu, puto quod iam intellegas.