De Beata Vita (5)

Ergo uides, in qua philosophia quasi in portu nauigem. sed
etiam ipse late patet; eius magnitudo quamuis iam minus periculosum
non tamen penitus excludit errorem. nam cui parti terrae, quae
profecto una beata est, me admoueam eamque contingam, prorsus
ignoro. quid enim solidum tenui, cui adhuc de anima quaestio nutat
et fluctuat? quare obsecro te per uirtutem tuam, per humanitatem,
per animarum inter se uinculum atque conmercium, ut dexteram
porrigas, hoc autem est, ut me ames et a me uicissim te amari
credas carumque haberi. quod si inpetrauero, ad ipsam beatam
uitam, cui te iam haerere praesumo, paruo conatu facillime accedam. [*] [*]

quid autem agam quoue modo ad istum portum necessarios meos
congregem ut cognoscas et ex eo animum meum — neque enim alia
signa inuenio, quibus me ostendam — plenius intellegas, disputationum
mearum quod mihi uidetur religiosius euasisse atque tuo
titulo dignius, ad te scribendum putaui et ipso tuo nomine dedicandum.
aptissime sane; nam de beata uita quaesiuimus inter nos
nihilque aliud uideo, quod magis dei donum uocandum sit. eloquentia
tua territus non sum. quidquid enim amo, quamuis non adsequar,
timere non possum; fortunae uero sublimitatem multo minus.
apud te enim uere, quamuis sit magna. secunda est; nam quibus
dominatur, eosdem ipsos secundos facit. sed iam quid adferam,
quaeso adtende.