De Beata Vita (4-5)

Quae cum ita sint, accipe, mi Theodore — namque ad id,
quod desidero, te unum intueor teque aptissimum semper: admiror
— accipe, inquam, et quod illorum trium genus hominum me tibi
dederit et quo loco mihi esse uidear et abs te cuius modi auxilium
certus expectem. ego ab usque undeuicensimo anno aetatis meae,
postquam in schola rhetoris librum illum Ciceronis, qui Hortensius
uocatur, accepi, tanto amore philosophiae succensus sum, ut statim
ad eam me ferre meditarer. sed neque mihi nebulae defuerunt, quibus
confunderetur cursus meus, et diu, fateor, quibus in errorem
ducerer, labentia in Oceanum astra suspexi. nam et superstitio
quaedam puerilis me ab ipsa inquisitione terrebat et, ubi factus erectior
illam caliginem dispuli mihique persuasi docentibus potius quam
iubentibus esse cedendum, incidi in homines, quibus lux ista, quae
oculis cernitur, inter summe diuina colenda uideretur. non adsentiebar
sed putabam eos magnum aliquid tegere illis inuolucris, quod
essent aliquando aperturi. at ubi discussos eos euasi maxime traiecto
isto mari, diu gubernacula mea repugnantia omnibus uentis in
mediis fluctibus Academici tenuerunt. deinde ueni in has terras; hic [*] [*]

septentrionem cui me crederem didici. animaduerti enim et saepe
in sacerdotis nostri et aliquando in sermonibus tuis, cum de deo cogitaretur,
nihil omnino corporis esse cogitandum, neque cum de anima;
nam id est unum in rebus proximum deo. sed ne in philosophiae
gremium celeriter aduolarem, fateor, uxoris honorisque inlecebra
detinebar, ut, cum haec essem consecutus, tum demum me, quod
paucis felicissimis licuit, totis uelis, omnibus remis in illum sinum
raperem ibique conquiescerem. lectis autem Plotini paucissimis libris,
cuius te esse studiosissimum accepi, conlataque cum eis, quantum
potui, etiam illorum auctoritate, qui diuina mysteria tradiderunt,
sic exarsi, ut omnes illas uellem ancoras rumpere, nisi me nonnullorum
hominum existimatio commoueret. quid ergo restabat aliud,
nisi ut inmoranti mihi superfluis tempestas, quae putatur aduersa,
succurreret? itaque tantum me arripuit pectoris dolor, ut illius
professionis onus sustinere non ualens, qua mihi uelificabam fortasse
ad Sirenas, abicerem omnia et optatae tranquillitati uel
quassatam nauem fessamque perducerem.

Ergo uides, in qua philosophia quasi in portu nauigem. sed
etiam ipse late patet; eius magnitudo quamuis iam minus periculosum
non tamen penitus excludit errorem. nam cui parti terrae, quae
profecto una beata est, me admoueam eamque contingam, prorsus
ignoro. quid enim solidum tenui, cui adhuc de anima quaestio nutat
et fluctuat? quare obsecro te per uirtutem tuam, per humanitatem,
per animarum inter se uinculum atque conmercium, ut dexteram
porrigas, hoc autem est, ut me ames et a me uicissim te amari
credas carumque haberi. quod si inpetrauero, ad ipsam beatam
uitam, cui te iam haerere praesumo, paruo conatu facillime accedam. [*] [*]

quid autem agam quoue modo ad istum portum necessarios meos
congregem ut cognoscas et ex eo animum meum — neque enim alia
signa inuenio, quibus me ostendam — plenius intellegas, disputationum
mearum quod mihi uidetur religiosius euasisse atque tuo
titulo dignius, ad te scribendum putaui et ipso tuo nomine dedicandum.
aptissime sane; nam de beata uita quaesiuimus inter nos
nihilque aliud uideo, quod magis dei donum uocandum sit. eloquentia
tua territus non sum. quidquid enim amo, quamuis non adsequar,
timere non possum; fortunae uero sublimitatem multo minus.
apud te enim uere, quamuis sit magna. secunda est; nam quibus
dominatur, eosdem ipsos secundos facit. sed iam quid adferam,
quaeso adtende.