De Beata Vita (27)

Hic cum et ille et ceteri adrisissent: Illud tamen, inquam,
diligentius adtendamus, quia, etsi timuit iste, non eguit, unde
quaestio est. egere est enim in non habendo, non in timore amittendi
quae habeas. erat autem iste miser, quia metuebat, quamuis
non egeret. non igitur omnis, qui miser est, eget. — Quod cum adprobauisset
cum ceteris etiam ipsa, cuius sententiam defendebam,
aliquantum tamen addubitans: Nescio, inquit, tamen et nondum
plane intellego, quomodo ab egestate possit miseria aut egestas a
miseria separari. nam et iste, qui diues et locuples erat et nihil, ut
dicitis, amplius desiderabat, tamen, quia metuebat ne amitteret,
egebat sapientia. ergone hunc egentem diceremus, si egeret argento
et pecunia, cum egeret sapientia, non dicemus? — Uli cum omnes [*]

mirando exclamassent me ipso etiam non mediocriter alacri atque
laeto, quod ab ea potissimum dictum esset, quod pro magno de philosophorum
libris atque ultimum proferre paraueram: Uidetisne,
inquam, aliud esse multas uariasque doctrinas, aliud animum adtentissimum
in deum? nam unde ista, quae miramur, nisi inde procedunt?
— Hic Licentius laetus exclamans: Prorsus, inquit, nihil
uerius, nihil diuinius dici potuit. nam et maior ac miserabilior
egestas nulla est quam egere sapientia et, qui sapientia noneget, nulla
re omnino egere potest.