De Beata Vita (19)

Sed illud a uobis paululum quaero, uelitne deus, ut homo
deum quaerat. — Dederunt. — Item quaero: numquidnam possumus
dicere illum, qui deum quaerit. male uiuere? — Nullo modo,
dixerunt. - Etiam hoc tertium respondete: spiritus inmundus potestne
deum quaerere? — Negabant aliquantum dubitante Nauigio,
qui postea ceterorum uocibus cessit. — Si igitur, inquam, qui
deum quaerit, id facit, quod deus uult, et bene uiuit et spiritum
inmundum non habet, qui autem quaerit deum, nondum habet
deum, non igitur quisquis aut bene uiuit aut quod uult deus
facit aut spiritum inmundum non habet, continuo deum
habere dicendus est. — Hic cum se ceteri concessionibus suis
deceptos riderent, postulauit mater, cum diu stupida fuisset,
ut ei hoc ipsum, quod conclusionis necessitate intorte dixeram,
explicando relaxarem atque soluerem. quod cum factum
esset: Sed nemo, inquit, potest peruenire ad deum, nisi deum
quaesierit. — Optime, inquam; tamen qui adhuc quaerit, nondum
ad deum peruenit et iam bene uiuit. non igitur quisquis bene uiuit,
deum habet. — Mihi, inquit, uidetur deum nemo non habere, sed
eum qui bene uiuunt, habent propitium, qui male, infestum. — Male
igitur, inquam, hesterno die concessimus eum beatum esse, qui deum.
habet, si quidem omnis homo habet deum nec tamen omnis homo
beatus est. — Adde ergo, inquit, propitium.