De Beata Vita (15)

Hic Licentius: Ego, inquit, illos nondum desero. — Ergo,
ait Trygetius, dissentis a nobis? — Numquidnam, ille inquit, uos
ab Alypio dissentitis? — Cui ego: Non dubito, inquam, quin, si [*] [*]

adesset Alypius, huic ratiunculae cederet. non enim tam absurde
sentire poterat, ut aut beatus illi uideretur, qui tantum bonum
animi, quod ardentissime habere uellet, non haberet, aut illos nolle
inuenire ueritatem aut cum, qui beatus non sit, esse sapientem; nam
his tribus quasi melle farre atque nuculeis illud quod metuis gustare
confectum est. — Illene huic tam prauae puerorum inlecebrae cederet
Academicorum tanta ubertate deserta, qua inundante hoc
nescio quid breue aut obruetur aut pertrahetur ? — Quasi uero, inquam,
longum aliquid nos quaeramus praesertim aduersus Alypium;
nam non mediocriter parua ista esse fortia et utilia satis sibi ipse de
tuo corpore argumentatur. tu autem, qui elegisti de absentis auctoritate
pendere, quid horum non probas ? utrum beatum non esse, qui
quod uult non habet ? an illos negas uelle habere inuentam ueritatem,
quam uehementer inquirunt? an uidetur tibi quisquam sapiens non
beatus? — Prorsus beatus est, inquit, qui quod uult non habet, quasi
stomachanter arridens. quod cum iuberem ut scriberetur: Non dixi,
inquit exclamans. quod item cum annuerem scribi: Dixi, inquit.
atque ego semel praeceperam, ut nullum uerbum praeter litteras
funderet. ita adulescentem inter uerecundiam atque constantiam
exagitatum tenebam.