Contra Felicem (2.3)

AUG. dixit: Scripturas sanctas. quas non intellegendo
longe a ueritate aberratis, commemorare uoluisti, uelut ex
eis patrocinium adhibens uaniloquiis uestris. inter omnia tamen,
quae partim sicut uere scripta sunt, partim aliter quam scripta
sunt commemorasti, nusquam ostendere potuisti, quia deus
regnis suis hostilem naturam inminentem repellere uolens, ut
habeat quietem, partem suam, quae hoc est quod ipse, naturae [*] [*]

contrariae daemonum miscens, colligari ab eis et contaminari
fecerit. hoc autem est, quod uobis obicitur. unde quid respondeas
non inueniendo commemorasti diuinarum scripturarum
capitula, ubi de peccatoribus dictum est, quia non pertinent
ad beatam uitam, quam bonis et fidelibus donat deus, et has
uelut duas naturas accipi uoluisti secundum deliramenta Manichaei.
ueritas autem dicit omnia ista, quae uidemus et quae
non uidemus, quae naturaliter subsistunt, a deo facta esse;
in quibus rationalem creaturam etiam ipsam factam siue m
angelis siue in hominibus accepisse liberum arbitrium: quo
libero arbitrio si deo seruire uellet, secundum uoluntatem ac
legem dei haberet apud eum aeternam felicitatem; si autem
legi eius subdi noluisset, sed potestate sua usa contra eius
fecisset imperium, secundum eius iustitiam poenae debitae
subiaceret. haec omnipotentia dei in creandis omnibus, haec
iustitia in remunerandis peccatoribus. ecce autem liberum
arbitrium, atque inde quemque peccare, si uelit, non peccare,
si nolit, non solum in diuinis scripturis, quas non intellegitis,
sed etiam in uerbis ipsius Manichaei uestri probo. circumclusus
enim uidet potentiam ueritatis, contra quam conatus
fuerat aliam naturam, quam non fecit deus, inducere contra
deum non solida ueritate, sed inani phantasmate; tamen ad
confitendum uerum de libero arbitrio plus in eo ualuit natura
humana, in qua eum deus effecit, quam fabula sacrilega,
quam sibi ipse confinxit.