Contra Secundinum (26)

Fuge ista, obsecro, non te decipiat species paucitatis,
quoniam ipse dominus dixit angustam uiam esse paucorum.
inter paucos uis esse, sed pessimos. nam uerum est, quod
pauci sunt omni modo innocentes, sed in ipsis nocentibus
pauciores sunt homicidae quam fures, pauciores sunt incestatores
quam adulteri; denique etiam ipsae antiquorum uel
fabulae uel historiae pauciores habent Medeas et Phaedras
quam facinorum aliorum flagitiorumque mulieres, pauciores
Ochos et Busirides quam inpietatum aliarum et scelerum uiros.
uide ergo, ne forte apud uos nimius horror inpietatis
faciat meritum paucitatis. talia quippe ibi leguntur, dicuntur,
creduntur, ut in illum errorem magis aliquos quam paucos
inruere uel illic remanere mirandum sit. sanctorum autem
paucitas, quorum angusta uia est, in conparatione ponitur
multitudinis peccatorum: quae quidem paucitas in multo maiore
numero palearum latet; sed in ipsa area catholicae ecclesiae [*] [*] [*]

eat nunc congreganda et trituranda. in fine autem uentilanda
atque purganda. ad quam te oportet conferas, si fideliter fidelis
esse desideras, ne fidendo falsis, sicut scriptum est. uentos
pascas, id est, inmundis spiritibus esca fias. si enim Paulus
apostolus, quem commemoras, non sicut sapientes ueteris testamenti
scripturas totamque illam propheticam dispensationem
dictorum atque factorum, sed carnalem Iudaicae propaginis
excellentiam et pro synagogis paternae gentis errantibus et
Christum non agnoscentibus zelum persequendi christianos,
quo tamquam laudabili accendebatur, et iustitiam, quae ex
lege est, qua Iudaei non ibi intellecta dei gratia superbe gloriantur,
damna et stercora deputauit, ut Christum lucrifaceret:
quanto magis tu scripturas illas nefandarum blasphemiarum
plenissimas, ubi natura ueritatis, natura summi boni, natura
dei totiens mutabilis, totiens uicta, totiens corrupta et ex parte
inexplicabiliter inquinata atque ab ipsa ueritate in fine damnanda
describitur, non sicut stercora, sed sicut uenena debes
abicere et ad ecclesiam catholicam fidemque, quae sicut tanto
ante prophetata., ita suo tempore reuelata est, finita contentione
transire!

Quod ideo tibi loquor, quia mens tua nec natura mali est,
quae omnino nulla est, nec natura dei, alioquin incommutabili
frustra loquerer; sed quoniam mutata est deserendo deum, et
ipsa mutatio eius est malum, mutetur conuersa ad incommutabile
bonum in adiutorio ipsius incommutabilis boni, et talis
eius mutatio erit a malo liberatio. hanc admonitionem si spernis.
duas adhuc credens esse naturas, unam mutabilem boni, quae
malo permixta potuit iniustitiae consentire, alteram [*] [*]

incommutabilem mali, quae nec bono mixta potuit consentire iustitiae,
proximam illam pudendam fabulam garris execrabiles turpesque
blasphemias in fornicatione prurientium aurium seminantem
ut sis in eorum grege, de quibus praedictum est, quod "erit
tempus, quando sanam doctrinam non sustinebunt,
sed ad sua desideria coaceruabunt sibi magistros
prurientes auribus, et a ueritate quidem auditum
suum auertentes, ad fabulas autem conuertentur."
si autem hanc admonitionem prudenter accipis conuersus ad
incommutabilem deum. mutatione laudabili fies in eis, de
quibus dicit apostolus: fuistis aliquando tenebrae, nunc
autem lux in domino. quod nec dei naturae dici posset,
quia numquam fuit mala et digna isto nomine tenebrarum,
nec naturae mali. quae si esset, numquam posset mutari nec
lux fieri; sed recte ac ueraciter hoc dictum est ei naturae,
quae incommutabilis non est, sed deserto incommutabili lumine,
a quo facta est, obtenebratur in se; ad illud autem conuersa
fit lux non in se, sed in domino. non enim a se ipsa, quoniam
non est lumen uerum, sed inluminata lucet ab illo, de quo
dictum est: erat lumen uerum, quod inluminat omnem
hominem uenientem in hunc mundum. hoc crede, hoc
intellege, hoc tene, si uis esse bonus participatione incommutabilis
boni, quod non potes esse per te: quod nec amittere,
si incommutabiliter hoc esses, nec recipere posses, si incommutabiliter
hoc non esses. [*] [*]