Contra Litteras Petiliani (3.2)

Si enim qualecumque cor habent qui ea quae scripsisti
considerant, quid tibi profuit ad causam, quae inter nos de
communione catholica uel de parte Donati agitur, quod relicto
negotio quodammodo publico priuata quadam simultate [*] [*] [*] [*]

hominis unius uitam maledicis obprobriis insectatus es, quasi
homo ille sit causa quae inquiritur? tam male existimasti, non
dicam de christianis, sed de ipso genere humano, ut non crederes
posse tua scripta in manus aliquorum uenire prudentium,
qui se a personis nostris tollerent et quaestionem potius
quae inter nos uerteretur inquirerent nec qui uel quales essemus,
sed quid pro ueritate uel contra errorem diceremus
adtenderent? horum iudicium tibi reuerendum fuit, horum
reprehensio praecauenda, ne te arbitrarentur nihil inuenisse
quod diceres, nisi tibi proponeres cui quoquo modo malediceres.
sed uidelicet quorundam leuitate atque uanitate, qui
libenter audiunt lites iurgantium disertorum, ut, cum attendunt
quam eloquenter conuicieris, non intueantur quam ueraciter
conuincaris, simul et illud opinor egisti, ut occupatus
mea defensione susceptam causam etiam ipse desererem atque
ita hominibus non ad disputantium, sed ad litigantium uerba
conuersis obscuraretur ueritas, quam dilucescere atque innotescere
formidatis. ego itaque contra tale consilium quid agam,
nisi mea potius defensione neglecta rem teneam, de qua intentionem
meam nullus meus criminator excutiat? domum dei
mei, cuius decorem dilexi, praeconio seruientis uocis extollam.
me uero humiliabo et abiciam; elegi enim abiectus esse in
domo dei mei magis quam habitare in tabernaculis haereticorum.
a te ergo, Petiliane, sermonem parumper auertam et ad
eos conaertam, quos a me maledictis tuis es conatus auertere.
quasi hoc ego moliar, ut homines ad me conuertantur et non
potius mecum ad deum.