Contra Gaudentium Donatistarum Episcopum (1.53)

Uerba epistulae: (et alia manu:) Opto te,
inquit, incolumem ueritate perspecta animum lenire et ab
innocentium exitibus temperare. ad haec responsio: Uos potius
ueritate perspecta lenite animum uestrum, ne sic saeuiat, ut
nec uobis parcat. nam quid isto cui haec scripsisti facile potest
lenius inueniri, qui uos et inuitauit ad uitam et, si eam nobiscum
agere nolletis, relaxauit ad fugam? uos in uos estis
asperi, uos inmites, uos sine ulla humanitatis consideratione
crudeles, qui hoc in uobis facitis, quod in suis inimicis facere
consuerunt errorum dilectores et hominum persecutores, ut
sit quod amarissime doleant errorum persecutores et hominum
dilectores. quid autem optas, ut ab innocentium exitibus temperetur?
uos quidem innocentes non estis; tamen ille uobis
dedit exitum, sed ipsi uobis dare uultis exitium. puto enim
quod uerbi ignorantia te fefellit, ut uolens intellegi exitia
exitus diceres. cum igitur hortaris optando, ut se ab innocentium
exitiis imperialium legum temperaret exsecutor, id agis,
ut deceptoribus parcat et innocentes decipi inpune permittat: [*] [*]
quid ergo aliud, nisi ut ille, cui te bene arbitraris optare, nec
deo nec imperatori suo seruet fidem, quia scilicet per iustitiam
non ueram sed uestram ad imperatorum curam pertinere causae
huiusmodi non deberent, ut calumniosa diuisio sanaretur,
deberent autem, ut quando facta est firmaretur. si doctrina
ista, quam non de scripturis sanctis, sed nescio unde didicistis,
iusta uobis uidetur, ut haec ad imperialem non pertineant
potestatem, tunc maioribus uestris uenisset in mentem, quando
Caeciliani causam ad imperatoris iudicium Constantini accusando
miserunt. nunc uero quia leones Danielem propter
innocentiam non laeserunt, uultis ut illis parcant, qui eum
calumniando leonibus obiecerunt. sed non ut homo iudicat
deus, in cuius manu cor regis est et quo uoluerit inclinat
illud. cor autem regis cum est infidele, aut exercentur aut
probantur boni, cum uero est fidele. aut corriguntur aut plectuntur
mali. horum duorum quid in uestra causa sit iam satis
diximus satisque litteris tuis nullius loci praetermissione respondimus,
quod — utinam et tibi! — tamen aliquibus ex uobis
esse profuturum domino miserante confidimus.