Contra Gaudentium Donatistarum Episcopum (1.52)

Nempe aliquando expergiscimini et cernitis nec uos
esse de quibus dicatur nec nos a quibus dicatur: hi sunt
quos aliquando habuimus in risum, cum potius uos
habeamus in fletum; nec uos computabimini inter filios dei,
nisi recedentes a parte Donati hanc tenueritis ecclesiam, quam
sicut praedixit exhibet filius dei; nec inter sanctos est sors
uestra, sed inter haereticos. nam quod alios de uobis dicturos
putatis: nos insensati uitam illorum aestimabamus
insaniam, miror quod tam insensati estis, ut ipsi uobis
modo talia non dicatis. sanctis quidem ueris ac fidelibus inmundi
et infideles tunc ista dicturi sunt, eis utique, quos nunc
existimant insanire, quia luxuriis quas uident frui nolunt, dum
quod non uident credunt. sed uos si non uitam uestram, certe
istam quam uobis uultis facere mortem uestram si non existimatis
insaniam, desperatius insanitis. uerba uero illa: ergo
errauimus a uia ueritatis et cetera non erunt quidem
tantum uestra, sed maxime et uestra. erratis enim, quod
manifestum est, a uia ueritatis et iustitiae lumen non lucet
uobis, lassamini a uia iniquitatis et perditionis et ambulatis [*] [*]

solitudines difficiles, uiam uero domini ignoratis. quae autem
sequuntur: quid nobis profuit superbia aut quid
diuitiarum iactantia contulit nobis? transierunt
omnia illa tamquam umbra nescio utrum quisquam inter
ceteros dicere poterit aptius et conuenientius quam tuus
decessor Optatus. nolite ergo uos putare quales non estis et
perire quales estis, quoniam non uos haec fides, sed uester
malus error hortatur, non ut libenter pro deo, sicut dicis, in
ista persecutione moriamini, sed ut nequiter pro Donato factis
persecutionem patiamini.