Contra Gaudentium Donatistarum Episcopum (1.26)

Nolite itaque falli, quod nobis dictum sit:
ueniet hora, quando qui uos occiderint putent
se officium facere deo aut, sicut tu hoc testimonium
posuisti: putent se uictimam dare deo. non quidem hoc
esse dictum de persecutionibus, quas gentes ecclesiae fecerunt,
manifestum est. diis enim suis plurimis, qui utique non sunt,
deputauerunt se gentiles officium facere, cum hoc facerent
uni deo. unde hoc idem, quod dominus praedixit suis, aut
per Iudaeos impletum est, qui sanctum Stephanum et multos
alios occiderunt, dum putabant se officium deo facere, quoniam
unum uerum deum colere uidebantur, aut etiam nobis,
id est catholicis, dictum est de diuersis haereticis usque quaque
furentibus, qui ubi possunt et quando possunt et quomodo
possunt occidendo catholicos putant se officium deo facere,
maximeque de uobis, qui praecipuum uobis nomen fecistis in
Africa de talibus uictimis. nam si uobis dictum esset, non
utique uos ipsi occideretis, sed expectaretis a nobis potius
occidi, qui putamus nos, ut dicitis, cum id facimus, officium
deo facere. nunc uero cum festinatis ad mortem, ne a nostris [*] [*] [*]
teneamini, uiuere metuitis, non occidi, quia erubescitis corrigi
aut de uestro (errore) conuinci. an forte uos estis ad quos
utrumque pertineat, quia, cum occidimini et uos a uobis,
putatis uos officium deo facere et has ei uictimas de uobis
dare? ad uos ergo pertinet, quod sequitur atque abs te commemoratum
est. mox enim dominus adiunxit et ait: sed
haec facient uobis, quia non cognouerunt patrem
neque me. cum itaque uos ipsos occiditis, putantes uos
officium deo facere, nec patrem cognouistis, (quem non audistis
dicentem: non occides, nec filium cognouistis), quem
non audistis dicentem: fugite.