Contra Fortunatum (1)

AUGUSTINUS dixit: Ego iam errorem puto, quam antea
ueritatem putabam; utrum recte aestimem, a te praesente
audire cupio.

FORTUNATUS dixit: Coepta errorem exponere.

AUGUSTINUS dixit: In primis summum errorem puto omnipotentem
deum, in quo una nobis spes est, ex aliqua parte
uiolabilem aut coinquinabilem aut corruptibilem credere. hoc
uestram haeresim adfirmare scio, non quidem his uerbis, quibus
nunc usus sum; nam et uos interrogati confitemini deum esse
incorruptibilem et omni modo inuiolabilem et incoinquinabilem;
sed cum coeperitis cetera exponere, cogimini eum corruptibilem,
penetrabilem et coinquinabilem confiteri. dicitis enim aliam
nescio quam gentem tenebrarum aduersus dei regnum rebellasse;
deum autem omnipotentem cum uideret, quanta labes
et uastitas inmineret regnis suis. nisi aliquid aduersae genti
obponeret et ei resisteret, misisse hanc uirtutem, de cuius [*] [*]

commixtione cum malo et tenebrarum gente mundus sit fabricatus;
hinc esse. quod hic animae bonae laborant, seruiunt,
errant, corrumpuntur, ut necessarium haberent liberatorem.
qui eas ab errore purgaret et a commixtione solueret et a
seruitute liberaret. hoc ego nefas puto credere deum omnipotentem
aliquam aduersam gentem timuisse aut necessitatem
esse passum, ut nos in aerumnas praecipitaret.

FORTUNATUS dixit: Quia te medium fuisse nostrum scio.
id est inter Manichaeos administrasse, ista principalia sunt
fidei nostrae. de conuersatione hic agitur, de quibus falsis
criminibus pulsamur. ex te ergo praesentes audiant boni uiri.
utrum sint uera, super quibus criminamur et adpetimur, an
sint falsa. etenim ex tua doctrina et ex tua expositione et
ostensione poterunt uero uerius scire nostram conuersationem.
si a te fuerit prodita. interfuisti orationi?