Contra Duas Epistulas Pelegianorum (1.6)

Sed nc forte dicant ad hoc esse adiutos, ut haberent
potestatem fieri filii dei- ut autem hanc accipere mererentur, prius
eum libero arbitrio nulla adiuti gratia receperunt; haec est
quippe intentio, qua gratiam destruere moliuntur, ut eam dari
secundum merita nostra contendant —. ne forte ergo hanc euangelicam
sententiam sic diuidant, ut meritum ponant in eo quod
dictum est: quotquot autem receperunt eum ac
deinde non gratis datam, sed huic merito redditam gratiam in eo
quod sequitur: dedit eis potestatem filios dei
fieri, numquid, si quaeratur ab eis quid sit receperunt
eum\', dicturi sunt aliud nisi \'crediderunt in eum\' ? ut igitur et
hoc sciant ad gratiam pertinere, legant quod ait apostolus: in
nullo expauescatis a b aduersariis, quae quidem
est illis causa perditionis, uestrae
autem salutis, et hoc a deo, quia uobis
donatum est pro Christo non tantum ut
credatis in eum, sed ut etiam patiamini pro
e o — nempe utrumque dixit esse donatum —, item quod ait: pax
fratribus et caritas cum fide a deo patre et
domino Iesu Christo. legant etiam illud, quod ipse
dominus ait: nemo potest uenire ad me, nisi
pater, qui misit me, traxerit eum. ubi ne quisquam
putet aliud dictum esse \'uenire ad me\' quam \'credere in me\',
paulo post, cum de suo corpore et sanguine loqueretur et seandalizati
essent plurimi in sermone eius, ait: uerba, quae
ego locutus sum uobis, spiritus et uita sunt.
sed sunt quidam ex uobis, qui non credunt.
deinde subiunxit euangelista : sciebat enim ab initio
Iesus, qui essent credentes et quis [*] [*]
traditurus esset eum. et dicebat: propterea dixi
uobis, quia nemo potest uenire ad me, nisi
fuerit ei datum a patre meo. sententiam scilicet
iterauit qua dixerat: nemo potest uenire ad me,
nisi pater, qui misit me, traxerit eum. et hoc
propter credentes et non credentes se dixisse manifestauit exponens
quod dixerat: nisi pater, qui misit me,
t r a x e r i t cum, id ipsum aliis uerbis repetendo in eo,
quod ait: nisi fuerit ei datum a patre meo.
ille quippe trahitur ad Christum, cui datur ut credat in Christum.
datur ergo potestas, ut filii dei fiant qui credunt in eum, cum
hoc ipsum datur, ut credant in eum. quae potestas nisi detur a
deo, nulla esse potest ex libero arbitrio, quia nec liberum in bono
erit, quod liberator non liberauerit, sed in malo liberum habet
arbitrium, cui delectationem malitiae uel occultus uel manifestus
deceptor inseuit uel sibi ipse persuasit.