Contra Duas Epistulas Pelegianorum (1.5)

Liberum autem arbitrium defendendo praecipitant, ut
de illo potius ad faciendam iustitiam quam dc domini adiutorio
confidatur atque ut in se quisque, non in domino glorietur.
quis autem nostrum dicat, quod primi hominis peccato perierit
liberum arbitrium de genere humano ? libertas quidem periit per
peccatum, sed illa, quae in paradiso fuit, habendi plenam cum [*] [*]

inmortalitate iustitiam. propter quod natura humana diuina
indiget gratia dicente domino: si uos filius liberauerit,
tunc uere liberi eritis, utique liberi ad bene iusteque
uiuendum. nam liberum arbitrium usque adeo in peccatore non
periit, ut per ipsum peccent maxime omnes, qui cum delectatione
peccant et amore peccati et hoc eis placet quod eos libet. unde
et apostolus: cum essetis, inquit, serui peccati,
liberi fuistis iustitiae. ecce ostenduntur etiam peccato
minime potuisse nisi alia libertate seruire. liberi ergo a iustitia
non sunt nisi arbitrio uoluntatis; liberi autem a peccato non
fiunt nisi gratia saluatoris. propter quod ammirabilis doctor etiam
uerba ipsa disereuit: cum enim serui essetis, inquit,
peccati, liberi fuistis iustitiae. quem ergo
tunc fructum habuistis in his, in quibus nunc
erubescitis? nam finis illorum mors est. nunc
autem liberati a peccato, serui autem facti
deo habetis fructum uestrum in sanctificationem,
finem uero uitam aeternam. liberos
dixit iustitiae, non \'liberatos\', a peccato autem non liberos, ne
sibi hoc tribuerent, sed uigilantissime maluit dicere \'liberatos\'
referens hoc ad illam domini sententiam: si uos filius
liberauerit, tunc uere liberi eritis. cum itaque
non uiuant bene filii hominum nisi effecti filii dei, quid est
quod iste libero arbitrio uult bene uiuendi tribuere potestatem,
cum haec potestas non detur nisi gratia dei per Iesum Christum
dominum nostrum dicente euangelio: quotquot autem
receperunt eum, dedit eis potestatem filios
deifieri? [*] [*]