De Fide et Symbolo (13)

Credimus in caelum ascendisse, quem beatitudinis
locum etiam nobis promisit, dicens: erunt sicut angeli
in caelis, in illa ciuitate, quae est mater omnium
nostrum Hierusalem aeterna in caelis. solet autem quosdam
offendere uel inpios gentiles uel haereticos, quod credamus
adsumptum terrenum corpus in caelum. sed gentiles plerumque
philosophorum argumentis nobiscum agere student, ut dicant
terrenum aliquid in caelo esse non posse. nostras enim
scripturas non nouerunt nec sciunt quomodo dictum sit:
seminatur corpus animale, surgit corpus spiritale.
non enim ita dictum est, quasi corpus uertatur in spiritum
et spiritus fiat, quia et nunc corpus nostrum, quod animale
dicitur, non in animam uersum est et anima factum; sed
spiritale corpus intellegitur, quod ita spiritui subditum est,
ut caelesti habitationi conueniat, omni fragilitate ac labe terrena [*] [*]
in caelestem puritatem et stabilitatem mutata atque conuersa.
haec est inmutatio, de qua item dicit apostolus: omnes
resurgemus, sed non omnes inmutabimur. quam inmutationem
non in deterius, sed in melius fieri docet idem,
cum dicit: et nos inmutabimur. sed ubi et quomodo sit in
caelo corpus dominicum, curiosissimum et superuacaneum
est quaerere; tantummodo in caelo esse credendum est. non
enim est fragilitatis nostrae caelorum secreta discutere, sed
est nostrae fidei de dominici corporis dignitate sublimia et
honesta sentire.