De civitate dei (5.24)

CAPUT XXIIII. Quae sit Christianorum imperatorum et quam uera felicitas.

Neque enim nos Christianos quosdam imperatores ideo
felices dicimus, quia uel diutius imperarunt uel imperantes
filios morte placida reliquerunt, uel hostes rei publicae domuerunt
uel inimicos ciues aduersus se insurgentes et cauere
obprimere potuerunt. Haec et alia uitae huius aerumnosae
uel munera uel solacia quidam etiam cultores daemonum [*]

accipere meruerunt, qui non pertinent ad regnum Dei, quo
pertinent isti; et hoc ipsius misericordia factum est, ne ab
illo ista qui in eum crederent uelut summa bona desiderarent.
Sed felices eos dicimus, si iuste imperant, si inter linguas
sublimiter honorantium et obsequia nimis humiliter salutantium
non extolluntur, et se homines esse meminerunt; si
suam potestatem ad Dei cultum maxime dilatandum maiestati
eius famulam faciunt; si Deum timent diligunt colunt; si
plus amant illud regnum, ubi non timent habere consortes;
si tardius uindicant, facile ignoscunt; si eandem uindictam pro
necessitate regendae tuendaeque rei publicae, non pro saturandis
inimicitiarum odiis exerunt; si eandem ueniam non ad inpunitatem
iniquitatis, sed ad spem correctionis indulgent; si, quod
aspere coguntur plerumque decernere, misericordiae lenitate
et beneficiorum largitate conpensant; si luxuria tanto eis est
castigatior, quanto posset esse liberior; si malunt cupiditatibus
prauis quam quibuslibet gentibus imperare et si haec omnia
faciunt non propter ardorem inanis gloriae, sed propter caritatem
felicitatis aeternae; si pro suis peccatis humilitatis et miserationis
et orationis sacrificium Deo suo uero immolare non
neglegunt. Tales Christianos imperatores dicimus esse felices
interim spe, postea re ipsa futuros, cum id quod expectamus
aduenerit. [*]