De civitate dei (5.14)

CAPUT XIIII. De resecando amore laudis humanae, quoniam iustorum gloria omnis in Deo sit.

Huic igitur cupiditati melius resistitur sine dubitatione
quam ceditur. Tanto enim quisque est Deo similior, quanto
et ab hac inmunditia mundior. Quae in hac uita etsi non
funditus eradicatur ex corde, quia etiam bene proficientes
animos tentare non cessat, saltem cupiditas gloriae superetur
dilectione iustitiae: ut, si alicubi iacent quae aput quosque
inprobantur, si bona, si recta sunt, etiam ipse amor humanae
laudis erubescat et cedat amori ueritatis. Tam enim est
hoc uitium inimicum piae fidei, si maior in corde sit cupiditas
gloriae quam Dei timor uel amor, ut Dominus diceret:
Quo modo potestis credere gloriam ab inuicem
expectantes et gloriam quae a solo Deo est non quaerentes?
Item de quibusdam, qui in eum crediderant et uerebantur
palam confiteri, ait euangelista: Dilexerunt gloriam
hominum magis quam Dei. Quod sancti apostoli non fecerunt;
qui cum in his locis praedicarent Christi nomen, ubi
non solum inprobabatur (sicut ille ait: iacentque ea semper,
quae aput quosque inprobantur), uerum etiam summae [*] [*]

detestationis habebatur, tenentes quod audierant a bono magistro
eodemque medico mentium: Si quis me negauerit coram
hominibus, negabo eum coram patre meo, qui in caelis
est, uel coram angelis Dei, inter maledicta et obprobria,
inter grauissimas persecutiones crudelesque poenas non sunt
deterriti a praedicatione salutis humanae tanto fremitu offensionis
humanae. Et quod eos diuina facientes adque dicentes
diuineque uiuentes debellatis quodam modo cordibus duris
adque introducta pace iustitiae ingens in ecclesia Christi gloria
consecuta est: non in ea tamquam in suae uirtutis fine
quieuerunt, sed eam quoque ipsam ad Dei gloriam referentes,
cuius gratia tales erant, isto quoque fomite eos, quibus consulebant,
ad amorem illius, a quo et ipsi tales fierent, accendebant.
Namque ne propter humanam gloriam boni essent,
docuerat eos magister illorum dicens: Cauete facere iustitiam
uestram coram hominibus, ut uideamini ab eis;
alioquin mercedem non habebitis aput patrem uestrum,
qui in caelis est. Sed rursus ne hoc peruerse intellegentes
hominibus placere metuerent minusque prodessent latendo,
quod boni sunt, demonstrans quo fine innotescere deberent:
Luceant, inquit, opera uestra coram hominibus, ut uideant
bona facta uestra et glorificent patrem uestrum,
qui in caelis est. Non ergo ut uideamini ab eis, id est
hac intentione, ut eos ad uos conuerti uelitis, quia non per
uos aliquid estis; sed ut glorificent patrem uestrum,
qui in caelis est, ad quem conuersi fiant quod estis. Hos
secuti sunt martyres, qui Scaeuolas et Curtios et Decios non [*] [*] [*] [*]
sibi inferendo poenas, sed inlatas ferendo et uirtute uera, quoniam
uera pietate, et innumerabili multitudine superarunt.
Sed cum illi essent in ciuitate terrena, quibus propositus erat
omnium pro illa officiorum finis incolumitas eius et regnum
non in caelo, sed in terra; non in uita aeterna, sed in decessione
morientium et successione moriturorum: quid aliud
amarent quam gloriam, qua uolebant etiam post mortem tamquam
uiuere in ore laudantium?