De civitate dei (4.33)

CAPUT XXXIII. Quod iudicio et potestate Dei ueri omnium regum adque regnorum ordinata sint tempora.

Deus igitur ille felicitatis auctor et dator, quia solus est
uerus Deus, ipse dat regna terrena et bonis et malis, neque [*]

hoc temere et quasi fortuito, quia Deus est, non fortuna, sed
pro rerum ordine ac temporum occulto nobis, notissimo sibi;
cui tamen ordini temporum non subditus seruit, sed eum ipse
tamquam dominus regit moderatorque disponit; felicitatem
uero non dat nisi bonis. Hanc enim possunt et non habere
et habere seruientes, possunt et non habere et habere
regnantes; quae tamen plena in ea uita erit, ubi nemo
iam seruiet. Et ideo regna terrena et bonis ab illo dantur
et malis, ne eius cultores adhuc in prouectu animi paruuli
haec ab eo munera quasi magnum aliquid concupiscant.
Et hoc est sacramentum ueteris testamenti, ubi occultum erat
nouum, quod illic promissa et dona terrena sunt, intellegentibus
et tunc spiritalibus, quamuis nondum in manifestatione
praedicantibus, et quae illis temporalibus rebus significaretur
aeternitas, et in quibus Dei donis esset uera felicitas.