De civitate dei (4.13)

CAPUT XIII. De his, qui sola rationalia animantia partes esse unius Dei adserunt.

Si autem sola animalia rationalia, sicut sunt homines, partes
Dei esse contendunt: non uideo quidem, si totus mundus
Deus est, quo modo bestias ab eius partibus separent; sed [*]

obluctari quid opus est? De ipso rationali animante, id est
homine, quid infelicius credi potest, quam Dei partem uapulare,
cum puer uapulat? Iam uero partes Dei fieri lasciuas, iniquas,
inpias adque omnino damnabiles quis ferre possit, nisi qui
prorsus insanit? Postremo quid irascitur eis, a quibus non
colitur, cum a suis partibus non colatur? Restat ergo ut
dicant omnes deos suas habere uitas, sibi quemque uiuere,
nullum eorum esse partem cuiusquam, sed omnes colendos
qui cognosci et coli possunt, quia tam multi sunt, ut omnes
non possint. Quorum Iuppiter quia rex praesidet, ipsum credo
ab eis putari regnum constituisse uel auxisse Romanum. Nam
si hoc ipse non fecit, quem alium deum opus tam magnum
potuisse adgredi credant, cum omnes occupati sint officiis et
operibus propriis, nec alter inruat in alterius? A rege igitur
deorum regnum hominum potuit propagari et augeri.