De civitate dei (1.18)

CAPUT XVIII. De aliena uiolentaque libidine, quam in oppresso corpore mens inuita perpetitur.

At enim, De uel aliena polluat libido, metuitur. Non polluet,
si aliena erit; si autem polluet, aliena non erit. Sed cum
pudicitia uirtus sit animi comitemque habeat fortitudinem,
qua potius quaelibet mala tolerare quam malo consentire
decernit, nullus autem magnanimus et pudicus in potestate
habeat, quid de sua carne fiat, sed tantum quid adnuat mente
uel renuat: quis eadem sana mente putauerit perdere se pudicitiam,
si forte in adprehensa et oppressa carne sua exerceatur
et expleatur libido non sua? Si enim hoc modo pudicitia perit,
profecto pudicitia uirtus animi non erit, nec pertinebit ad ea
bona, quibus bene uiuitur, sed in bonis corporis numerabitur,
qualia sunt uires pulchritudo saneualetudo, ac si quid huius
modi est; quae bona, etiamsi minuantur, bonam iustamque
uitam omnino non minuunt. Quod si tale aliquid est pudicitia, [*]

ut quid pro illa, ne amittatur, etiam periculo corporis laboratur?
Si autem animi bonum est, etiam obpresso corpore
non amittitur. Quin etiam sanctae continentiae bonum cum
inmunditiae carnalium concupiscentiarum non cedit, et ipsum
corpus sanctificatur, et ideo, cum eis non cedere inconcussa
intentione persistit, nec de ipso corpore perit sanctitas, quia
eo sancte utendi perseuerat uoluntas et, quantum est in ipso,
etiam facultas.

Neque enim eo corpus sanctum est, quod eius membra sunt
integra, aut eo, quod nullo contrectantur adtactu, cum possint
diuersis casibus etiam uulnerata uim perpeti, et medici aliquando
saluti opitulantes haec ibi faciant, quae horret aspectus.
Obstetrix uirginis cuiusdam integritatem manu uelut explorans
siue maleuolentia siue inscitia siue casu, dum inspicit, perdidit.
Non opinor quemquam tam stulte sapere, ut huic perisse
aliquid existimet etiam de ipsius corporis sanctitate, quamuis
membri illius integritate iam perdita. Quocirca proposito animi
permanente, per quod etiam corpus sanctificari meruit, nec
ipsi corpori aufert sanctitatem uiolentia libidinis alienae, quam
seruat perseuerantia continentiae suae. An uero si aliqua
femina mente corrupta uiolatoque proposito, quod Deo uouerat,
pergat uitianda ad deceptorem suum, ad hoc eam pergentem
sanctam uel corpore dicimus, ea sanctitate animi, per quam
corpus sanctificabatur, amissa adque destructa? Absit hic error
et hinc potius admoneamur ita non amitti corporis sanctitatem
manente animi sanctitate etiam corpore obpresso, sicut amittitur
et corporis sanctitas uiolata animi sanctitate etiam [*] [*] [*]

corpore intacto. Quam ob rem non habet quod in se morte
spontanea puniat femina sine ulla sua consensione uiolenter
obpressa et alieno conpressa peccato; quanto minus antequam
hoc fiat! ne admittatur homicidium certum, cum ipsum flagitium,
quamuis alienum, adhuc pendet incertum.