De civitate dei (1.17)

CAPUT XVII. De morte uoluntaria ob metum poenae siue dede cori s.

Ac per hoc et quae se occiderunt, ne quidquam huius modi
paterentur, quis humanus adfectus eis nolit ignosci ( et quae
se occidere noluerunt, ne suo facinore alienum flagitium deuitarent,
quisquis [eis] hoc crimini dederit, ipse crimen insipientiae
non cauebit. Nam utique si non licet priuata potestate hominem
occidere uel nocentem, cuius occidendi licentiam lex nulla
concedit, profecto etiam qui se ipsum occidit homicida est,
et tanto fit nocentior cum se occiderit, quanto innocentior in
ea causa fuit, qua se occidendum putauit. Nam si Iudae factum
merito detestamur eumque ueritas iudicat, cum se laqueo
suspendit, sceleratae illius traditionis auxisse potius quam
expiasse commissum, quoniam Dei misericordiam desperando
exitiabiliter paenitens nullum sibi salubris paenitentiae locum
reliquit: quanto magis a sua nece se abstinere debet, qui tali
supplicio quod in se puniat non habet. Iudas enim cum se
occidit, sceleratum hominem occidit, et tamen non solum Christi.,
uerum etiam suae mortis reus finiuit hanc uitam, quia licet [*] [*]

propter suum scelus alio suo scelere occisus est. Quur autem
homo, qui mali nihil fecit, sibi malefaciat et se ipsum interficiendo
hominem interficiat innocentem, ne alium patiatur
nocentem, adque in se perpetret peccatum proprium, ne in eo
perpetretur alienum?