Adnotationes in Iob (19-21)

Verba Iob. et destruitis me uerbis: infirmatis
me, qui me consolari debuistis. scitote tantum quia
deus fecit milii sic: apud quem possum de peccato conuinci,
non apud homines. et u all u m suum circa me
circumdedit: fossa circa muros est; quo coactus sum ad
confessionem. ecce rideo opprobrio et non loquor:
utilitatem dicit confessionis, quia, si uellet ridere peccatum
suum et non illud proloqui, clamaret et non exaudiretur. in
uultu meo tenebras posuit: inluminationem uultus mei
abstulit a me; quod contingit auersis. et abstulit coronam
de capite meo: dignitatem spiritalem, quam dat sapientia.
-et disrupit me undique, et abii: omnia tenebam, et
abstulit ea mihi aduersus illud quod acceperat uirtutem
continendi omnia. et arbitratus est me tamquam inimicum:
sic me iudicauit, quasi ei nocerem, si ei essem par.
et circumdederunt tabernaculum meum: cor et conscientiam.
fratres mei recesserunt: in spe correctionis, quia
fratres sunt; quamuis primo correctionem meam aspernati
sint et eos secuti qui sibi aliena, hoc est perniciosa, suaderent.
et amici mei inmisericordes facti sunt: in malis spiritalibus,
qui condolent proximis suis, sed eos potius inrident;
quos non inriderent in malis carnalibus constitutos. et
scientes nomen meum obliti sunt me: non me cognoscentes,
quod mutatus sum. uicini domus et ancillae
meae: cum quibus secreta communicabam; adulatores, qui
recedunt ab eo qui confitetur deo: ipsi enim dicuntur ancillari. [*] [*]

seruum meum uocaui, et non respondit: aut corpus
aut eos qui ei ad mala seruiebant. os meum deprecabatur,
et rogabam uxorem meam: tamquam dicens: quare tristis
es, anima mea? et quare conturbas me? id est cupiens
ut ei consentiat. inuocabam blandiens filios uteri mei:
quos genuerat persuadens eis spem saeculi. et quos
dilexeram, consurrexerunt in me: in illa uita. in cute
computruerunt carnes meae: amore eorum, quae forinsecus
sentiuntur, computruerunt interiora mea. nam utique leue est,
si ad litteram accipiamus, tamquam scabiem habuerit. et
ossa mea in dentibus meis sunt: firmitas et fortitudo
mea in uerbis est, non in factis. miseremini mei, miseremini
mei, o amici: angelos uidetur postulare, ut pro eo
deprecentur, aut certe sanctos, ut pro paenitente orent. manus
enim domini est quae tetigit me: manu domini se
tactum dicit, ut doleret uulnus suum, quod sine sensu ei
fuit. quare me persequimini sicut et dominus? detestamini
et horretis sicut dominus; uel obiurgatis, cum iam
confitear. de carnibus meis non satiamini? non gaudetis,
si carnaliter uiuam. in stilo ferreo et plumbo? ut quemadmodum
cedit plumbum stilo ferreo, sic cedant sermonibus
meis corda hominum. aut in testimonium in petris
sculpantur? ut illi ea discant, qui firmi sunt ad euangelizandum.
scio enim quia aeternus est qui me resoluturus
est: quia potest me reparare. quorum ego mihi conscius
sum: quia merui illa. quae oculus meus uidit et non
alius: hoc est: nemo scit quid agatur in homine nisi [*] [*]
spiritus qui in ipso est. et omnia mihi consummata
sunt in sinu: in interioribus ubi nemo uidet, id est in
conscientia. quodsi et dixeritis: quid dicemus contra
eum? secundum quod dictum est etiam spiritalibus: intendens
te ipsum, ne et tu tenteris. et radicem sermonis
inueniemus in eo? ut de ipsius eum conuincamus. ira
enim super iniquos ueniet: qui se extollunt super
peccatores et putant se tales esse non posse, ipsos dicit
iniquos.

Verba Sophar Minaei. non enim intellegitis magis
quam ego: ad alios se conuertit, qui cum eo lob consolabantur.
eruditionem confusionis meae audiam: oblique
uult, ut lob audiat eruditionem confusionis suae; tunc enim
potest etiam spiritum sapientiae consequi. haec autem locutio
sollemnis est, cum dicimus: "bonum est mihi ut caueam, nam
male mihi erit", cum uolumus, ut alius caueat. numquid
haec nosti a saeculis? ex quo sunt saecula, scis haec. et
haec putat quod lob ignorat tamquam inpius. oculus uidebit
et non adiciet: non enim uidebitur. filios eius disperdat
inpius: siue imitatores eius siue seductos ab eo diabolus.
et manus eius succendantur doloribus: operibus eius
crucientur. ossa eius repleta sunt iuuentute eius:
superbit de firmitate sua. abscondet eam sub lingua sua:
non illam demonstrabit tamquam dolosus, ut tacite illa utatur. [*] [*]

parcet ei et non relinquet eam: amans eam et nolens ea
carere non eam persequitur, aut: parcet ei dominus et hac
inpunitate non eam relinquet. et tenebit eam in medio
gutture suo: tamquam quod eum delectat. et non poterit
subuenire sibi: non ideo se liberabit. fel aspidis in
uentre eius: in interioribus, in occultis habens nocendi
malitiam. diuitiae inique congregatae euomentur: cum
tormento interiorum et pressura cordis. de domo eius protrahet
eum angelus: quandocumque manifestabuntur occulta
eius per tribulationes. et furorem draconum fulgebit: ut
ille qui primo occultus fuit, tribulationibus proditus, furorem
draconum fulgeat iam palam. interficiat illum lingua
colubri: seducat eum diabolus. et non uideat mulcram
pecorum: fructus ouium, id est iustitiae opera non faciat,
ut se inde intellegat posse redimi. neque pabula mellis et
butyri: opera bona cum caritate et hilaritate cordis et
largitate praebentis; butyrum enim lac pingue est. in uanum
et frustra laborauit: quia non intellegit haec de his
operanda, quae ad misericordiam pertinent. unde et dominus
butyrum et mel dicitur manducare, quia haec illi in humilibus
eius praebentur. quae erunt ut durum quid, quod mandi
non potest nec glutiri: durum nescio quid id est, iniquitas
uel superbia. in desiderio suo non saluabitur: quia [*] [*]
iniqua desiderauit. non erunt reliquiae de cibis eius:
transeunt cupiditates eius. cum putauerit se repletum
esse, coartabitur: non tam satietas est de plenitudine
cupiditatum quam pressura. si quo modo inpleat uentrem
suum: talis necessitas ei ueniet, ut dubitet utrum inpleat
uentrem suum, cum utique ista ideo quaerantur, ut pellatur
necessitas. hoc autem dixit, quia tanto plus cupit, quanto
plus habuerit. et emittet super eum furorem iracundiae:
quia non uidit facere opera bona. uulneret eum sagitta
aerea: perpetua. pertranseat corpus eius iaculum:
penetret eum tentatio, ut et de his quae sperat et de his
quae relinquit uulneretur, tamquam a pectore per tergum
traiectus. fulgura in tabernaculis eius: terrores repentini
in cogitationibus eius. laedat aduena domum eius:
diabolus, qui aduenticius est ad tentandum; si quidem habeat
homo etiam proprias tentationes. et detegat caelum
iniquitates eius: caeleste iudicium. et possessio bonorum
eius ab episcopo: haec illi largietur deus.

Verba Iob. et non sit mihi a uobis haec consolatio:
qua putatis bonis temporalibus gaudendum, cum
communia sint piis et inpiis, et, si quando quis iniquus esset,
hinc in eum uindicari, cum Iob dicat usque ad sepulcrum
permanere ista bona inpiis et non in eos per ea uindicari.
quid enim? numquid humana est castigatio mea?
a deo mihi est castigatio. itaque et ipse potest consolari, non
uos. aut quare non irascar? nolite ergo me ita consolari, [*] [*]

nam inpiorum utique felicitatem uideo. respicite ad me et
admiramini: tamquam inania dicentem. si enim recorder,
perturbor: indignitates humanae uitae rediens ad affectum
praeteritum ab isto, in quo nunc est, confitetur. et tenentur
carnes meae doloribus: carnaliter doleo. quare inpii
uiuunt? quaerit ab eis causam, quia dicebant hic in inpiis
uindicari. et permanent sicut uetustate oues eorum:
quo modo possunt uetustate perseuerare? non enim semper
erunt. erant autem in manibus eorum bona: non tulit
eis bona ipsa, cum haec dicerent. immo uero, inpiorum
lucerna extinguetur: claritas temporalis, etiamsi non sicut
isti intellegebant. deficiant filii eius bona eius: bona
quae eis persuasit, temporalia scilicet, aut antichristi aut
diaboli. uideant oculi eius necem suam: significat et
hanc prosperitatem ignorari ab his qui hac gaudent; in futuro
autem ad sensum etiam inpiorum perducetur. quia nulla
uoluntas eius in domo sua post eum: quia in conscientia
sua dominum non consecuti sunt in tribulationibus. licet
numerus mensium eius dimidiatus sit: quamuis praesentem
coluerit deum, tamen quia non et futura sperauit, quod est
plenus mensium numerus. ipse enim homicidia iudicat?
quia inpii cum persuaserint inpietatem per dilectionem
carnalium inpietatum, futuro saeculo utique occidunt. non
tamen talia homicidia iudicant homines, sed solus deus. hic [*] [*]
morietur in robore simplicitatis suae: uidetur exsequi
occulta homicidia, commemorans largum unum et alium
auarum, quia homines abundantes et largi putantur et boni.
intestina eius plena sunt adipe: habet laetitiam. et
medulla eorum diffunditur: intestinorum, quia non tenet
intra se bona sua, sed inpendit illa uel in se uel in aliis.
itaque scio uos audacter mihi insistere: non enim
considerate dicitis. quia dicitis: ubi est domus principis?
uel inpiorum uel superbi; quia putabant hic eis auferri bona,
cum plerique etiam pleni his uitam finierint per ea puniendi.
et ubi est uelamen in tabernaculis inpiorum? honor.
interrogate eos qui transeunt per uiam: qui non
delectantur uia, sed transeunt per eam. et signa eorum
non ignorabitis: uel inpiorum quae dant transeuntes,
dicentes quid eis futurum sit, uel a quibus cognoscantur
inpii. quis adnuntiabit coram eo uiam eius? coram
inpio uiam suam nemo nisi dominus adnuntiat fiducialiter,
quia ipse ei respondet. et tamen "et ipse- dominus in
sepulcrum deductus est:" ita merces pietatis non hic
speranda est. et super aceruum uigilauit: ante enim ipse
resurrexit, quam aceruus resurgeret resurgentium. dulces
fuerunt ei lapides torrentis: quos saeculum non subuertit,
id est discipulos suos. et post eum omnis homo sequitur
et ante eum innumerabiles. aut:. post eum omnis
homo, id est unus homo, et ante eum innumerabiles»
qui nunc in numero hominum deputati sunt, aut: post eum [*] [*]
turba credentium et ante eum patriarchae et prophetae. quomodo
ergo consolamini me inaniter? praesentia bona uel
mala suadentes.