De Tobia (28-30)

o quantos miseros
aliena fecerunt bona? quid tibi, inquit ut bibas aquam [*]
Geon? quid inquam tibi, ut biberes calicem faeneratoris?
\'multi\' inquit \'mutuati ad tempus et necessitatibus consuluerunt
suis et pecuniam reddiderunt). et quanti se propter
faenus strangulauerunt? illos consideras, hos non numeras.
reminisceris euasisse aliquos, non reminisceris oppetisse: nummos
redditos imputas, laqueos adpetitos non conputas, quos [*] [*]

deformitati tam dedecoris conuentionis plerique uerecundiores
ad contumeliam, fragiliores ad iniuriam expetito interitu
praetulerunt opprobrium uitae amplius quam mortis supplicium
pertimescentes.

1 Uidi ego miserabile spectaculum, liberos pro patemo debito[*]
in auctionem deduci et teneri calamitatis heredes, qui non [*]
essent participes successionis, et hoc tam immane flagitium
non erubescere creditorem. instat urguet addicit. \'mea\' inquit
\'nutriti pecunia pro alimonia seruitium recognoscant, pro
sumptu licitationem subeant. agitetur hasta de pretiis singulorum\'.
non inmerito hasta agitatur, ubi caput quaeritur: non
inmerito ad auctionem peruenitur, ubi sors poscitur. haec est
faeneratoris inhumanitas, haec debitoris stultitia, ut filiis,
quibus pecuniam non relinquit, libertatem auferat, pro [*] testamento
chirographum dimittat, pro emolumento hereditatis
syngrapham obligationis. quid sibi uult paterni in liberos
scriptura maledicti, ubi nulla est impii offensa peccati? an
potest durius aliquod esse maledictum grauiusque seruitium?
et illa saepe post mortem habet defunctus conpendia, quod
non spectat miserias filiorum.

uendit plerumque et pater liberos
auctoritate generationis, sed non uoce pietatis et ad [*] auctionem
pudibundo uultu miseros trahit dicens: 'soluite, filii, [*] [*]

gulae meae sumptum, soluite paternae mensae pretium; uomite
quod non deuorastis, reddite quod non accepistis, hoc
meliores, quod uestro pretio redimitis patrem, uestra seruitute
paternam emitis libertatem.\'