De Tobia (1-5)

fuit
uir iustus misericors hospitalis: et hoc uirtutum choro [*] praeditus
subiit aerumnam captiuitatis, quam ferebat humiliter
atque patienter, communem magis iniuriam quam priuatam
dolens nec sibi uirtutum suffragia nihil profuisse deplorans,
sed magis eam sibi contumeliam minorem peccatorum suorum
pretio inlatam arbitratus.

edictum meruit, ne quis ex filiis [*]
captiuitatis mortuum sepulturae daret; at ille interdicto non
reuocabatur magis quam incitabatur, ne deserere officium
pietatis mortis metu uideretur; erat enim misericordiae pretium
poena mortis. talis flagitii deprehensus reus uix tandem
per amicum potuit direpto patrimonio egenus exul restitui suis. [*] [*]

iterum in his uersabatur officiis, si quid alimenti foret, [*]
peregrinum cum quo cibum sumeret quaerens. itaque cum
fessus a sepulturae reuertisset munere, adpositis sibi edendi
subsidiis misso filio quaerebat consortem conuiuii. dum conuiua
adcersitur, nuntiatis insepulti corporis reliquiis conuiuium
deserebat nec putabat pium, ut ipse cibum sumeret,
cum in publico corpus iaceret exanimum.

hoc illi cotidianum
opus, et magnum quidem; nam si uiuentes operire nudos [*]
lex praecipit, quanto magis debemus operire defunctos! si
uiantes ad longinquiora deducere solemus. quanto magis
in illam aeternam domum profectos, unde iam non reuertantur?
ego inquit Iob super omnem infirmum fleui.
quis infirmior defuncto, de quo dicit scriptura alibi: supra
mortuum plora? Ecclesiastes autem ait: cor sapientium
in domo luctus, cor autem stultorum in domo epularum.
nihil hoc officio praestantius, ei conferre qui tibi [*]
iam non possit reddere, uindicare a uolatilibus, uindicare a
bestiis consortem naturae. ferae hanc humanitatem defunctis
corporibus detulisse produntur: homines denegabunt?