De Paradiso (8)

pone enim, sine praeiudicio tamen adsertionis futurae, ideo
tibi hoc lignum de scientia boni et mali displicere, quia
posteaquam gustauerunt ex eo homines, intellexerunt esse se
nudos: attamen ad consummationem diuinae operationis dicam
tibi et hoc lignum in paradiso exortum et ideo a deo esse
permissum, ut possimus supereminentiam boni scire. quomodo
enim, si non esset scientia boni et mali, inter bonum et [*]
malum discretionem aliquam disceremus ? nam neque quod
malum erat malum indicaremus esse, nisi esset scientia boni
— scientia autem boni esse non posset, nisi esset et bonum
— neque rursus quod bonum erat sciremus bonum esse, nisi [*] [*]

esset scientia mali. cape exemplum de ipsa condicione humani
corporis. nempe habet et amaritudinem quandam fellis, quae
si m commune prospicias, ad salutem hominis utilis inuenitur. [*]
ergo et quod malum putamus plerumque non per omnia
malum est, sed in commune utile. nam sicut fel in parte
est corporis et tamen ad totius utilitatem corporis prodest,
ita utilitati omnium profuturam sciens deus scientiam
boni et mali in parte constituit, ut in commune prodesset.