De Nabuthae (66-70)

Bonum est ut iam quiescatis et a flagitiis feriantes [*] reuereamini
domini potestatem. ideo dictum est parricidae Cain:
peccasti,. quiesce, ut modum peccato suo poneret. cogitationes
uestrae confiteantur domino. non dicatis: non peccauimus.
dixit Paulus: etsi nihil mihi conscius sum,
addidit tamen: sed non in hoc iustificatus sum. et
uos etiamsi nihil estis conscii, confitemini tamen domino, ne
quid sit quod uos praetereat. etenim qui confitetur domino
et reliquias cogitationis adhibuerit ad confessionem [*] [*] [*]
diem festum mentis celebrabit arcano et epulabitur
non in fermento malitiae et nequitiae.

sed
in azymis sinceritatis et ueritatis. itaque in conclusione
conuersus ad uos propheta ait: orate et reddite
domino deo uestro, id est: nolite dissimulare, diuites - dies
instat -, orate pro peccatis uestris, reddite pro beneficiis quae
habetis munera. ab ipso accepistis quod offeratis, ipsius est
quod ei soluitis. dona, inquit, mea et data mea, hoc est [*]
quae offertis mihi dona data sunt mea; ego ea dedi
nobis atque donaui. denique propheta ait: bonorum
meorum non indiges, ideo tua tibi offero, quoniam nihil
habeo quod non dedisti. fides est quae dona conciliat, humilitas
est quae oblata commendat. fide Abel plurimam
hostiam optulit deo; super Cain fratris munera placuit
munus Abel. quia fide uicit. nam unde pauperis hostia magis
quam diuitis placet? quia pauper fide ditior est. sobrietate
locupletior. et cum sit pauper, ex illis est de quibus [*]
dicitur: tibi offerent reges munera. non enim purpuratis
offerentibus, sed motus proprios regentibus Iesus dominus
delectatur, qui corporali lasciuiae mentis dominentur
imperio. orate ergo, diuites! non habetis in operibus quod
placeat. orate pro peccatis uestris atque flagitiis et reddite [*] [*] [*]

domino deo uestro munera. reddite in paupere, in egeno
soluite. in illo inope faenerate, quem placare propter flagitia
uestra aliter non potestis. quem ultorem timetis facite debitorem.
non accipiam inquit de domo tua uitulos neque
de gregibus tuis hircos, quoniam meae sunt omnes
ferae siluarum. quidquid optuleritis, inquit, meum est.
quia totus orbis est meus. non exigo quae mea sunt; est
quod de uestro possitis offerre studium deuotionis et fidei. [*]
non sacrificiorum ambitione delector; tantummodo, O homo.
immola deo sacrificium laudis et redde altissimo
uota tua.

Aut certe, si placet, sic accipiamus. quoniam dixit obdormisse
somnum suum diuites, increpationes domini praemisit
in eos. terrorem subtexuit, potentiam praedicauit, cui nec
diuites resistant. conuersus ad uniuersos ait: diuites dormitent,
diuites increpentur, uos orate et reddite domino [*]
deo uestro omnes. qui in circuitu eius offerunt
munera, id est agite gratias, pauperes, quia non est personarum
acceptor deus. illi diuitias struant, condant pecuniam,
auri aggerent argentique thensauros; uos orate, qui aliud [*] [*]

non habetis; uos orate, qui hoc solum habetis, quod est auro
pretiosius et argento. uos reddite munera, qui a domino non
receditis, qui estis in circuitu, quoniam qui eratis longe facti estis
prope. qui autem prope sibi uidentur esse per diuitias
ac potentiam longe facti sunt propter auaritiam. nemo enim [*]
foris est nisi quem culpa excluserit, ut eiecit Adam de paradiso
et exclusit Euam, nemo longe nisi quem flagitia propria
relegauerint.

ergo uos prope positi orate et reddite munera
terribili et ei qui aufert spiritum principum,
terribili aput reges terrae, eo quod nullo redimatur
diuitis praemio, nullo inflectatur potentium supercilio, qui
culpae pretia discriminat, qui quo plus alicui contulerit eo [*]
plus exigit ab eo, Saul priuato contulit regnum, sed quia
mandatum non custodiuit, et regnum amisit et spiritum,
multos reges gentium propter perfidiam fecit e populo patrum
esse captiuos et, ut iam de proposita loquamur historia, qui
Achab regem ingratum caelestibus beneficiis ita iussit occidi,
ut a canibus eius uulnera lamberentar. etenim quia pauperis
uineam concupiuerat, nequaquam tentis opibus expletus
imperii infra omnem inopiam redactus a domino. non qui [*]
uulnera eius lauaret inuentus est, non qui corpus operiret. [*] [*] [*] [*]

defecit circa eum humanitas hominum, canum successit
asperitas. dignos plane sui ministros funeris auarus inuenit.

Hoc loco illud oritur quaestionis, quomodo legimus [*] dominum
dixisse ad Heliam: uidisti quemadmodum commotus
est Achab a facie mea? non inducam in[*]
diebus eius mala, sed in diebus filii illius inducam
mala aut quomodo dicimus quia ualet aput dominum
paenitentia? ecce rex motus est ante faciem domini et ibat
plorans et conscidit uestimenta sua et operuit se
cilicio et erat indutus sacco ex illo die, quo interfecit
Nabuthae Israhelitem, ita ut deum misericordia
commoueret et mutaret sententiam. ergo aut paenitentia non\'
ualuit nec inflexit dominum misericordem aut oraculum falsum
est. nam Achab uictus est et occisus. sed considera [*]
quia Iezabel habebat uxorem, cuius inflammabatur arbitrio,
quae conuertit cor eius et nimiis sacrilegiis execrabilem
fecit. et hunc ergo paenitentiae eius reuocauit affectum, dominus
autem non potest mutabilis aestimari, si confessionis
inmemori non putauit esse seruandum quod promiserat confitenti.