De Interpellatione Iob et David (4.22)

Quare me oblitus es et quare me repulisti? deus non [*]
obliuiscitur — inpossibile est enim ut obliuiscatur, cui omnia [*]
quae sunt facta et futura praesentia sunt —, sed nostra peccata
meritum ei obliuionis infundunt, ut obliteret eos quos
indignos sua uisitatione cognouerit; eos enim cognoscit
dominus qui sunt ipsius. tamen ubi aliqui iniquitatem
operantur, his dicit: non noui uos. quis est ergo qui possit
deo dicere: quare me oblitus es? sed tamen commune hoc
sanctis nobisque infirmibus est. sanctus dicit quasi meriti sui [*]
conscius, et tamen quo sanctior, hoc humilior. quodsi uix
sanctus dicit, quid ego dicam peccator, nisi ad illud referam:
quare operis tui oblitus es, quare uisitationis tuae oblitus
es, postremo quare infirmitatis meae oblitus es? quid est enim
homo nisi quia uisitas eum? non ergo obliuiscaris infirmum.
memento, domine, quia infirmum me fecisti, memento quia
puluerem me finxisti. quomodo stare potero, nisi solidaturus
hoc lutum semper intendas, ut de uultu tuo soliditas mea [*]
prodeat? cum auerteris faciem, turbabuntur omnia: si
intendas, uae mihi. non habes quod in me aspicias nisi contagia
delictorum; nec deseri utile nec uideri est, quia dum
uidemur offendimus. possumus tamen aestimare quia non repellit
quos uidet, quia emundat quos aspicit. ignis ante eum [*] [*]
ardet, qui crimen exurat.