De Fuga Saeculi (10)

Primum igitur remedium, ut si cui boni propositi uiro [*]
culpa inrepsit, is sine ulla conperendinatione, si perfectam
uelit habere securitatem, ad ipsam rerum arcem omnium [*] [*]

properet, ubi uerbum est dei in illo sinu patrio, id est arcano
ac recessu dei, ubi est fons sapientiae, unde pro morte uitae
aeternae hauriat potum inmortalem. secundum est remedium,
ut qui non potest cognitionem boni illius praelibare et tardior
uel ingenio est uel fidei conprehensione, quoniam ueloci[*]
mentis uigore atque ingenii acumine ad cognitionis summa
contenditur, saltem opera domini consideret atque ex his quae
facta sunt tanti contempletur operis auctorem, quoniam ex
his bonis, quae sunt in constitutione istius creaturae — bona
enim ualde, sicut dominus dixit, — bonum illud summum
atque aeternum conprehenditur. qui ordo rerum, quae disciplina,
quae gratia? nonne his quamuis tardum ingenium diligere
auctorem suum prouocatur? etenim si parentes, quia nos [*]
genuerunt, amamus, quanto magis diligere debemus creatorem
parentum auctoremque nostrum! ergo operatoria uirtus dei.
etsi non uidetur, tamen ex suis operibus aestimatur operatoremque
opera sua produnt, ut intellegatur qui non conprehenditur.
unde et dominus ait: si mihi non creditis, uel
operibus credite. bona igitur etiam haec ciuitas ad refugium,
quae aedificatoris sui testificatur gratiam et affectum
nostrum excitat, ut eius simus cupidiores qui tantam nobis [*]
fabricae huius uideatur contulisse pulchritudinem. tertius ordo
est regalis potestatis contemplatio, ut subiciamur regi, si non
deferimus tamquam parenti. metu enim praesidentis plerumque
fit oboediens potestati qui est salutis ingratus, ut necessitatem
sobrietatis agnoscat qui noluit ac nequiuit gratiam pietatis [*] [*]
agnoscere. corrigit ergo necessitas quem pietas prouocare
debuerat.