Apologia Prophetae David Ad Theodosium Augustum (71-75)

simul illud considerandum, quia non aufertur spiritus
nisi domini uoluntate, sicut Bon datur nisi domini uoluntate.
qui utique cum datur, non quasi coactus operatur, sed pro
sua uoluntate diuiditur, sicut scriptum est dicente apostolo:
haec autem omnia operatur unus atque idem
spiritus diuidens singulis prout uult. cum igitur
non auferatur nisi domini uoluntate, apparet quia una trinitatis
uoluntas est.

quem putamus dici spiritum
principalem? plerique spiritum rectum ad dominum referunt
Iesum. qui peccatum mundi abstulit et omne hominum genus
sui sanguinis effusione renouauit. et ideo dictum: e t [*] spiritum
rectum innoua in uisceribus meis, spiritum
autem sanctum, de quo dicit: et spiritum sanctum tuum
ne auferas a me, spiritum intellegunt ueritatis, spiritum
uero principalem deum patrem arbitrantur. quam moraliter
autem ait: ne proicias me a facie tua! fideliter timet
auferri sibi quam accepit gratiam. ideoque alibi ait: oculi
mei semper ad dominum et in posterioribus: ecce
sicut oculi seruorum in manibus dominorum suorum
et sicut oculi ancillae in manibus dominae [*]
suae ita oculi nostri ad dominum deum nostrum,
donec misereatur nobis. certe hic est spiritus auctor et
princeps, qui regat mentem, confirmet adfectum, quo uelit
trahat, in superiorem uitam dirigat.

sunt et qui spiritum acceperint
hominis, qui in ipso est. de eo ait apostolus: quis
enim scit hominum quae hominis sunt nisi spiritus,
qui in ipso est? qui potest scire omnia, quem hominis
occulta non fallunt potest habere in homine principatum. [*]