Apologia Altera Prophetae David (1-5)

accedit illud, quod ipsas faces iuuenilis
lasciuiae uidetur accendere, quia adulterium suum non erubuerit,
non celauerit, sed quadam diuini carminis praedicatione [*]
uulgarit. quid ergo? tam inpudens et inprouidus sanctus [*] [*]

Esto tamen, Dauid petulanter errauerit: numquid et
Christus errauit, ut putemus eum non rectum habuisse
iudicium ? bene ergo quasi ad eos Dauid hodie prophetauit
dicens: intellegite insipientes et stulti aliquando 10\' [*]
sapite. quomodo enim Christus potuit errare? fas non est
ut hoc in sensus nostros ueniat. qui plantauit aurem
non audit aut qui finxit oculum non considerat?
qui corripit gentes non arguet, qui docet hominem
scientiam? Christus ergo interrogare culpam et accusationem
iustam audire nescius? Christus petulantiam potuit
adprobare ? Christus, qui corripit gentes, arguendam adulteram
non putauit? Christus, qui nouit uniuscuiusque cordis interna,
scientiam docet legis, aut falli potuit errato aut contra legis [*]
seriem iudicare? et quomodo ipse dixit: non ueni legem
soluere, sed adimplere? Christus, qui condemnat
occulta, potuit dissimulare uulgata? Christus, qui fecit tempora,
potest nescire tempora? qui nouit cogitationes uanas
hominum, non nouit etiam criminosas?

et ideo satis illis
responsum sit, qui cum creatorem negare non possint, negant
tamen potentiam creatoris, qui cum sapientiam fateantur,
insipientiam adserunt, obiciendo ei inprudentiam futurorum. [*] [*] [*]