Orator (116-120)

et quoniam in omnibus quae ratione docentur et via primum constituendum est quid quidque sit—nisi enim inter eos qui disceptant[*] convenit quid sit illud quod[*] ambigitur, nec recte disseri umquam nec ad exitum perveniri potest[*]—, explicanda est saepe verbis mens nostra de quaque re atque involuta[*] rei notitia[*] definiendo aperienda est, si quidem est definitio oratio, quae quid sit id de quo

erit igitur haec facultas in eo quem volumus esse eloquentem, ut definire rem possit nec id faciat tam presse et anguste quam in illis eruditissimis disputationibus fieri solet, sed cum explanatius tum etiam uberius et ad commune iudicium popularemque intellegentiam accommodatius; idemque etiam, cum res postulabit, genus universum in species certas, ut nulla neque praetermittatur neque redundet, partietur ac dividet. Quando autem id faciat[*] aut quo modo, nihil ad hoc tempus, quoniam, ut supra dixi, iudicem esse me, non doctorem volo.

nec vero a[*] dialecticis modo sit instructus et habeat omnis philosophiae notos ac tractatos locos. Nihil enim de religione, nihil de morte[*], nihil de pietate, nihil de caritate patriae, nihil de bonis rebus[*] aut malis, nihil de virtutibus aut vitiis, nihil de officio[*], nihil de dolore, nihil de voluptate, nihil de perturbationibus animi et erroribus, quae saepe cadunt in causas et[*] ieiunius aguntur[*], nihil, inquam, sine ea scientia quam dixi graviter ample copiose dici et explicari potest.

de materia loquor orationis etiam nunc, non de ipso genere dicendi. Volo enim prius habeat orator rem de qua dicat, dignam auribus eruditis, quam cogitet quibus verbis quidque dicat aut quo modo[*] ; quem etiam, quo grandior sit et quodam modo excelsior, ut de Pericle dixi supra, ne physicorum quidem esse ignarum volo. Omnia[*] profecto, cum se a caelestibus rebus referet ad humanas[*], excelsius magnificentiusque et dicet et sentiet.

cum illa[*]