Brutus (46-50)

itaque ait Aristoteles, cum sublatis in Sicilia[*] tyrannis res privatae longo intervallo iudiciis repeterentur, tum primum, quod esset acuta illa gens et controversia †natura[*], artem et praecepta Siculos Coracem et Tisiam conscripsisse—nam antea neminem solitum via nec arte, sed accurate tamen et descripte[*] plerosque dicere—; scriptas-

quod idem fecisse Gorgiam, quem singularum rerum laudes vitupera- tionesque conscripsisse[*], quod iudicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperan- doque rursus affligere; huic Antiphontem Rhamnusium similia quaedam habuisse conscripta; quo neminem umquam melius ullam oravisse capitis causam, cum se ipse defenderet, [se audiente[*]] locuples auctor scripsit Thucy- dides;

nam[*] Lysiam primo profiteri solitum artem esse dicendi; deinde, quod Theodorus esset in arte subtilior, in orationibus autem ieiunior, orationes eum scribere aliis coepisse, artem removisse; similiter Isocratem primo[*] artem dicendi esse negavisse[*], scribere autem aliis solitum orationes, quibus in iudiciis uterentur; sed cum ex eo, quia quasi[*] committeret contra legem 'quo quis[*] iudicio circumveniretur,[*]' saepe ipse in iudicium vocaretur, orationes aliis destitisse scribere totumque se ad artes componendas transtulisse.

et Graeciae quidem oratorum partus atque fontis[*] vides, ad nostrorum annalium rationem veteres, ad ipsorum sane re- centes. Nam ante quam delectata est Atheniensium civitas hac laude dicendi, multa iam memorabilia et in domesticis et in bellicis rebus effecerat. Hoc autem studium non erat commune Graeciae, sed proprium Athenarum.

quis enim aut Argivum oratorem aut Corinthium aut Thebanum scit fuisse temporibus illis? nisi quid de Epaminonda docto homine suspicari libet[*]. Lacedaemonium vero usque ad hoc tempus audivi fuisse neminem. Menelaum ipsum