Pro Rege Deiotaro (26-30)

quid deinde? furcifer quo progreditur? ait hac laetitia Deiotarum elatum vino se obruisse in convivioque nudum[*] saltavisse[*]. quae crux huic fugitivo potest satis supplici adferre? Deiotarum saltantem quisquam aut ebrium vidit umquam? omnes sunt in illo[*] rege virtutes, quod te, Caesar, ignorare non arbitror, sed praecipue singularis et admiranda frugalitas: etsi hoc verbo scio laudari reges[*] non solere. Frugi hominem dici non multum habet laudis in rege: fortem, iustum, severum, gravem, magni animi[*], largum, beneficum, liberalem: hae[*] sunt regiae laudes, illa privata est. ut volet quisque, accipiat: ego tamen frugalitatem, id est modestiam et temperantiam, virtutem maximam iudico. haec in illo est ab ineunte aetate[*] cum a cuncta Asia, cum a magistratibus legatisque nostris, tum ab equitibus Romanis qui in Asia negotiati sunt perspecta et cognita.

multis ille quidem[*] gradibus officiorum erga rem publicam nostram ad hoc regium nomen ascendit; sed tamen quicquid a bellis populi Romani vacabat, cum hominibus nostris consuetudines, amicitias, res rationesque[*] iungebat, ut non solum tetrarches nobilis sed etiam[*] optimus pater familias et diligentissimus[*] agricola et pecuarius haberetur. qui igitur adulescens nondum tanta gloria praeditus nihil umquam nisi severissime et gravissime fecerit, is ea existimatione eaque aetate saltavit?

tum[*] vero exercitu amisso ego, qui pacis semper auctor[*], post Pharsalicum autem[*] proelium[*] suasor fuissem armorum non ponendorum[*], sed abiciendorum, hunc ad meam auctoritatem non potui adducere, quod et ipse[*] ardebat studio illius belli et patri satis faciendum[*] arbitrabatur. felix ista domus quae non impunitatem solum adepta sit sed etiam accusandi[*] licentiam: calamitosus Deiotarus qui et ab eo qui in isdem[*] castris fuerit, et[*] non modo apud te sed etiam[*] a suis accusetur! vos vestra secunda fortuna, Castor[*], non potestis sine propinquorum calamitate esse contenti?