Pro M. Marcello (31-34)

perfuncta res publica est hoc[*] misero fatalique bello: vicit is qui non fortuna inflammaret odium suum, sed bonitate leniret; neque omnis[*] quibus iratus esset eosdem etiam[*] exsilio aut morte dignos iudicaret. arma ab aliis posita, ab aliis erepta sunt. ingratus est iniustusque civis qui armorum periculo liberatus animum tamen retinet armatum, ut etiam ille melior sit[*] qui in acie cecidit, qui in causa animam profudit. quae enim pertinacia quibusdam, eadem aliis constantia videri potest.

sed iam omnis fracta dissensio est armis, exstincta aequitate victoris: restat ut omnes unum velint qui habent[*] aliquid non sapientiae modo[*] sed etiam sanitatis. Nisi te, C. Caesar, salvo et in ista sententia qua cum antea tum hodie maxime[*] usus es manente salvi esse non possumus. qua re omnes te qui haec salva esse volumus et hortamur et obsecramus ut vitae, ut saluti tuae[*] consulas, omnesque tibi, ut pro aliis etiam loquar quod de me ipso[*] sentio, quoniam subesse aliquid putas quod cavendum sit, non modo excubias et custodias sed etiam laterum nostrorum oppositus et corporum pollicemur.

quod autem summae benevolentiae est, quae mea erga illum omnibus nota semper[*] fuit, ut vix C. Marcello[*], optimo et amantissimo fratri, praeter eum quidem cederem nemini, cum id sollicitudine, cura, labore tam diu praestiterim quam diu est de illius salute dubitatum, certe hoc tempore magnis curis, molestiis, doloribus liberatus praestare debeo[*]. itaque, C. Caesar, sic tibi gratias ago ut me omnibus rebus[*] a te non conservato solum sed etiam ornato, tamen ad tua in me unum[*] innumerabilia merita, quod fieri iam posse non arbitrabar, magnus[*] hoc tuo facto cumulus accesserit.