Pro M. Scauro (31-35)

hic ego Appium Claudium, consulem fortissimum atque ornatissimum virum mecumque, ut spero, fideli in gratiam reditu firmoque coniunctum, nullo loco, iudices, vituperabo. fuerint[*] enim eae partes aut eius quem id facere dolor et[*] suspicio sua coegit, aut eius qui has sibi partis depoposcit, quod aut non[*] animadvertebat quem violaret, aut facilem sibi fore in gratiam reditum[*] arbitrabatur;

ego tantum dicam quod et causae satis et in illum minime durum aut asperum possit esse. quid enim habet turpitudinis Appium Claudium M. Scauro esse inimicum? quid? avus[*] eius[*] P. Africano non fuit, quid? mihi ipsi idem iste, quid? ego illi? quae inimicitiae dolorem utrique nostrum fortasse aliquando, dedecus vero certe numquam attulerunt.

successori[*] decessor invidit, voluit[*] eum quam maxime offensum quo magis ipsius memoria excelleret[*]; res non modo non abhorrens a consuetudine sed usitata etiam et valde pervagata[*]. neque vero tam[*] haec ipsa cotidiana res Appium Claudium illa humanitate et sapientia praeditum per se ipsa movisset, nisi hunc C. Claudi[*], fratris sui, competitorem fore putasset.

qui sive patricius sive plebeius esset—nondum[*] enim certum constituerat[*]—cum hoc[*] sibi[*] contentionem fore putabat[*], Appius autem hoc maiorem etiam quod illum in pontificatus petitione, in saliatu, in ceteris meminerat fuisse patricium. quam ob rem se consule neque repelli fratrem volebat neque, iste[*] si patricius esset, parem Scauro fore videbat, nisi hunc aliquo aut metu aut infamia perculisset.

ego id fratri in honore fratris amplissimo non concedendum putem, praesertim qui[*] quid amor fraternus valeat paene praeter ceteros sentiam? at enim frater iam non petit. quid tum? si ille retentus a cuncta Asia supplice, si a negotiatoribus, si a publicanis, si ab omnibus sociis, civibus exoratus anteposuit honori suo commoda salutemque provinciae, propterea putas semel[*] exulceratum animum tam facile potuisse sanari?