Pro Cn. Plancio (71-75)

at enim nimis ego[*] magnum beneficium Planci[*] facio et, ut ais, id verbis exaggero. quasi vero me tuo arbitratu et non meo gratum esse oporteat. quod istius tantum meritum? inquit; an quia te non iugulavit? immo vero quia iugulari passus non est. quo quidem tu loco, Cassi, etiam purgasti inimicos meos meaeque vitae nullas ab illis insidias fuisse dixisti. posuit hoc idem Laterensis. quam ob rem paulo post de isto[*] plura dicam; de te tantum requiro, utrum putes odium in me mediocre inimicorum fuisse—quod fuit ullorum[*] umquam barbarorum tam immane ac tam crudele in hostem?—an fuisse in eis aliquem aut famae metum aut poenae quorum vidisti toto illo anno ferrum in foro, flammam in delubris, vim in tota urbe versari. Nisi forte[*] existimas eos idcirco vitae meae pepercisse quod de reditu meo nihil[*] timerent. et quemquam putas fuisse tam excordem qui vivis his, stante urbe et curia rediturum me, si viverem, non putaret? quam ob rem non debes is homo et is civis praedicare vitam meam, quae fidelitate amicorum conservata sit[*], inimicorum modestia[*] non esse appetitam.

ego, cum ceteri vera beneficia etiam minora dissimulent, ne obligati esse videantur, eo me beneficio obstrictum esse ementior cui ne referri quidem gratia posse videatur? an hoc tu, Laterensis, ignoras? qui cum mihi esses amicissimus, cum vel periculum vitae tuae mecum sociare voluisses, cum me in illo tristi et acerbo luctu atque discessu non lacrimis solum tuis sed animo, corpore, copiis prosecutus esses, cum meos liberos et uxorem me absente tuis opibus auxilioque defendisses, sic mecum semper egisti, te[*] mihi remittere atque concedere ut omne studium meum[*] in Cn. Planci honore[*] consumerem, quod eius in me meritum tibi etiam ipsi[*] gratum esse dicebas.

nihil autem me novi, nihil temporis causa dicere, nonne etiam est illa testis[*] oratio quae est a me prima habita in senatu? in qua cum perpaucis nominatim egissem gratias, quod omnes enumerari nullo modo possent, scelus autem esset[*] quemquam praeteriri, statuissemque eos solum nominare qui causae nostrae[*] duces et quasi signiferi fuissent, in his Plancio gratias egi. recitetur[*] oratio, quae propter rei[*] magnitudinem dicta de scripto[*] est; in qua ego homo astutus ei me dedebam[*] cui nihil magno opere deberem, et huius offici tanti[*] servitutem[*] astringebam[*] testimonio sempiterno. nolo cetera quae a me mandata sunt litteris recitare; praetermitto, ne aut proferre videar[*] ad tempus aut eo[*] genere uti litterarum quod meis studiis aptius quam consuetudini iudiciorum esse videatur.