Pro Cn. Plancio (16-20)

qua re noli me ad contentionem vestrum[*] vocare, Laterensis. etenim si populo grata est tabella, quae frontis aperit hominum, mentis tegit datque eam libertatem ut quod velint faciant, promittant autem quod rogentur, cur tu id[*] in iudicio ut fiat[*] exprimis quod non fit in campo? hic quam ille[*] dignior perquam grave est dictu. quo modo igitur est aequius[*]? sic credo, quod agitur, quod satis est iudici: hic factus est. cur iste potius quam ego? vel nescio vel non dico vel denique quod mihi gravissimum esset, si dicerem[*], sed impune tamen deberem dicere: non recte. nam[*] quid adsequerere[*], si illa extrema defensione uterer, populum quod voluisset fecisse, non quod debuisset?

sed tamen haec tibi est prima cum Plancio generis vestri familiaeque contentio, qua abs te vincitur; cur enim non confitear quod necesse est? sed non hic magis quam ego a meis competitoribus et alias[*] et in consulatus petitione vincebar. sed vide ne haec ipsa quae despicis huic suffragata sint. sic enim conferamus. est tuum nomen utraque familia consulare. num[*] dubitas igitur quin omnes qui favent nobilitati, qui id putant esse pulcherrimum, qui imaginibus, qui nominibus vestris ducuntur, te aedilem fecerint? equidem non dubito. sed si parum multi sunt qui nobilitatem ament, num ista est[*] nostra culpa? etenim ad caput et ad fontem generis utriusque[*] veniamus.

quid ego de me, de fratre meo loquar? quorum honoribus agri ipsi prope dicam[*] montesque faverunt[*]. num quando vides Tusculanum aliquem de M. Catone illo in omni virtute principe, num de Ti. Coruncanio municipe suo[*], num de tot Fulviis[*] gloriari? verbum nemo facit. at in quemcumque Arpinatem[*] incideris[*], etiam si nolis, erit tamen[*] tibi fortasse etiam[*] de nobis aliquid, sed certe[*] de C. Mario audiendum. primum igitur hic habuit studia suorum ardentia, tu tanta quanta in hominibus iam saturatis honoribus esse potuerunt.