Pro M. Caelio (26-30)

ac prima pars fuit illa quae me minus movebat, fuisse meo necessario Bestiae Caelium familiarem, cenasse apud eum, ventitasse domum, studuisse praeturae. non me haec movent quae perspicue falsa sunt; etenim eos una cenasse dixit qui aut absunt aut quibus necesse est idem dicere[*]. neque vero illud me commovet quod sibi in Lupercis sodalem esse[*] Caelium dixit. fera quaedam sodalitas et plane pastoricia[*] atque agrestis germanorum Lupercorum, quorum coitio illa silvestris ante est instituta quam humanitas atque leges, si quidem non modo nomina deferunt inter se sodales sed etiam commemorant sodalitatem in accusando, ut ne quis[*] id forte nesciat timere videantur[*]!

sed haec omitto[*]; ad illa quae me magis moverunt respondeo[*].

deliciarum obiurgatio fuit longa, etiam[*] lenior[*], plusque disputationis habuit quam atrocitatis, quo etiam audita est attentius. nam Clodius, amicus meus, cum se gravissime vehementissimeque iactaret et omnia inflammatus[*] ageret tristissimis verbis, voce maxima, tametsi probabam[*] eius eloquentiam, tamen non pertimescebam; aliquot enim in causis eum videram frustra litigantem. tibi autem, Balbe, respondeo[*] primum precario, si licet, si fas est defendi a me eum qui nullum convivium renuerit[*], qui in hortis fuerit[*], qui unguenta sumpserit, qui Baias viderit.

equidem multos et vidi in hac civitate et audivi, non modo qui primoribus labris gustassent genus hoc vitae et extremis, ut dicitur, digitis attigissent sed qui totam adulescentiam voluptatibus dedidissent[*], emersisse aliquando et se ad frugem bonam, ut dicitur, recepisse gravisque homines atque inlustris fuisse. datur enim concessu omnium huic aliqui ludus aetati, et ipsa natura profundit adulescentiae cupiditates. quae si ita erumpunt ut nullius vitam labefactent, nullius domum evertant, faciles et tolerabiles haberi solent.

sed tu mihi videbare ex communi infamia iuventutis aliquam invidiam Caelio velle conflare. itaque omne illud silentium quod est orationi tributum tuae fuit ob eam causam quod uno reo proposito de multorum vitiis cogitabamus. facile est accusare luxuriem. dies iam me deficiat[*], si quae dici in eam sententiam possunt[*] coner[*] expromere; de corruptelis, de adulteriis, de protervitate, de sumptibus immensa oratio est. Vt tibi reum neminem sed vitia ista[*] proponas, res tamen ipsa et copiose[*] et graviter accusari potest. sed vestrae sapientiae, iudices, est[*] non abduci ab reo nec, quos aculeos habeat[*] severitas gravitasque vestra, cum eos accusator erexerit in rem, in vitia, in mores, in tempora, emittere in hominem et in reum, cum is non suo crimine sed multorum vitio sit in quoddam odium iniustum vocatus.

itaque ego[*] severitati tuae ita[*] ut oportet respondere non audeo. erat enim meum deprecari vacationem adulescentiae veniamque petere. non, inquam, audeo; perfugiis nihil[*] utor aetatis, concessa omnibus iura dimitto; tantum peto ut, si qua[*] est invidia communis hoc tempore aeris alieni, petulantiae, libidinum iuventutis, quam video esse magnam, tamen[*] ne huic aliena peccata, ne aetatis ac temporum vitia noceant. atque ego idem qui haec postulo quin criminibus quae in hunc proprie conferuntur diligentissime respondeam non recuso.

sunt autem duo crimina, auri et veneni; in quibus una atque eadem persona versatur. aurum sumptum a Clodia, venenum quaesitum quod Clodiae daretur, ut[*] dicitur. omnia [*] sunt alia[*] non crimina sed maledicta, iurgi petulantis magis quam publicae quaestionis. 'adulter, impudicus, sequester' convicium est, non accusatio. nullum est enim fundamentum horum criminum, nullae[*] sedes; voces sunt contumeliosae temere ab irato accusatore[*] nullo auctore emissae. Horum duorum criminum video auctorem,