Pro M. Caelio (16-20)

quod haud scio an de ambitu et de criminibus istis sodalium ac sequestrium[*], quoniam huc incidi, similiter respondendum putem. numquam enim tam Caelius amens fuisset ut, si sese[*] isto infinito ambitu commaculasset, ambitus alterum accusaret, neque eius facti in altero suspicionem quaereret cuius ipse sibi perpetuam licentiam optaret, nec, si sibi semel periculum ambitus subeundum putaret, ipse alterum iterum ambitus crimine arcesseret. quod quamquam nec sapienter et me invito facit, tamen est eius modi cupiditas[*] ut magis insectari alterius innocentiam quam de se timide cogitare videatur.

nam quod aes alienum obiectum est, sumptus reprehensi, tabulae flagitatae, videte quam pauca respondeam. tabulas qui in patris potestate est[*] nullas conficit[*]. versuram numquam omnino fecit ullam. sumptus unius generis obiectus est, habitationis; triginta milibus dixistis[*] habitare. nunc demum[*] intellego Clodi insulam esse venalem, cuius hic in aediculis habitat decem, ut opinor, milibus. vos autem dum illi placere voltis, ad tempus eius[*] mendacium vestrum[*] accommodavistis.

reprehendistis a patre quod semigrarit. quod quidem in hac[*] aetate minime reprendendum est. qui cum et ex publica causa[*] iam esset mihi quidem molestam, sibi tamen gloriosam victoriam consecutus et per aetatem magistratus petere posset, non modo permittente patre sed etiam suadente ab eo semigravit et, cum domus patris a foro longe abesset[*], quo facilius et nostras domus obire et ipse a suis coli posset[*], conduxit in Palatio non magno domum.

Vtinam ne in nemore Pelio — ac longius mihi[*] quidem contexere hoc carmen liceret:

nam numquam era errans hanc molestiam nobis exhiberet

Medea animo aegro, amore saevo saucia. sic enim, iudices, reperietis quod, cum ad id loci venero, ostendam, hanc Palatinam Medeam migrationemque[*] hanc adulescenti causam sive malorum omnium sive potius sermonum fuisse.

quam ob rem illa quae ex accusatorum oratione praemuniri iam et fingi intellegebam, fretus vestra prudentia, iudices, non pertimesco. aiebant [*] enim fore testem senatorem qui se pontificiis comitiis pulsatum a Caelio diceret. A quo quaeram, si prodierit, primum cur statim nihil egerit, deinde, si id queri quam agere maluerit, cur productus a vobis potius quam ipse per se, cur tanto post potius quam continuo queri maluerit. si mihi ad haec acute arguteque responderit, tum quaeram denique ex quo iste[*] fonte senator emanet. nam si ipse orietur et nascetur ex sese, fortasse, ut soleo, commovebor; sin autem est rivolus arcessitus[*] et ductus ab ipso capite accusationis vestrae, laetabor, cum tanta gratia tantisque opibus accusatio vestra nitatur, unum senatorem esse solum[*] qui vobis gratificari vellet inventum.

de teste Fufio[*].

nec tamen[*] illud genus alterum nocturnorum testium perhorresco[*]. est enim dictum ab illis fore qui dicerent uxores[*] suas a cena redeuntis attrectatas esse a Caelio. graves erunt homines qui hoc iurati dicere audebunt[*], cum sit eis confitendum numquam se ne congressu quidem et constituto coepisse[*] de tantis iniuriis experiri.