Pro P. Sulla (73-75)

quid reliquae[*] constantiam vitae commemorem,dignitatem, liberalitatem[*], moderationem in privatis rebus, splendorem in publicis? quae ita deformata sunt a fortuna[*] ut tamen a natura inchoata compareant. quae domus, quae[*] celebratio cotidiana, quae familiarium[*] dignitas, quae studia amicorum, quae ex quoque ordine multitudo! haec diu multumque[*] et multo labore quaesita una eripuit hora. accepit P. Sulla, iudices, volnus vehemens et mortiferum, verum tamen eius modi quod videretur huius[*] vita et natura accipere potuisse. honestatis enim[*] et dignitatis habuisse nimis magnam iudicatus est cupiditatem; quam si nemo alius habuit in consulatu petendo, cupidior iudicatus est hic fuisse quam ceteri; sin etiam in aliis non nullis fuit iste consulatus amor, fortuna in hoc fuit fortasse gravior quam in ceteris.

postea vero quis P.Sullam nisi maerentem, demissum adflictumque vidit, quis umquam est suspicatus hunc magis odio quam pudore hominum aspectum lucemque vitare? qui cum multa haberet invitamenta urbis et fori propter summa studia amicorum, quae tamen[*] ei sola in malis restiterunt, afuit[*] ab oculis vestris[*] et, cum lege retineretur, ipse se exsilio paene multavit.

Mitto rem publicam, quae fuit semper Sullae carissima; hosne amicos, talis viros, tam cupidos sui, per quos res eius secundae quondam erant ornatae[*], nunc sublevantur adversae, crudelissime perire voluit, ut cum Lentulo et Catilina et Cethego foedissimam vitam ac miserrimam turpissima morte proposita degeret? non, inquam, cadit[*] in hos mores, non in hunc pudorem, non in hanc vitam, non in hunc hominem ista suspicio. nova quaedam illa immanitas exorta est, incredibilis fuit ac singularis furor, ex multis ab adulescentia conlectis perditorum hominum vitiis repente ista tanta importunitas inauditi sceleris exarsit.