Pro P. Sulla (19-21)

cum vestrorum periculorum, cum huius urbis, cum illorum delubrorum atque templorum, cum puerorum infantium, cum matronarum ac virginum veniebat in mentem, et cum illae infestae ac funestae faces universumque totius urbis incendium, cum tela[*], cum caedes, cum civium cruor, cum cinis patriae versari ante oculos atque animum memoria refricare coeperat, tum denique ei resistebam, neque solum illi hosti ac parricidae sed his etiam propinquis illius, Marcellis, patri et filio, quorum alter apud me parentis gravitatem, alter fili suavitatem obtinebat; neque me[*] arbitrabar sine summo scelere posse, quod maleficium in aliis vindicassem, idem in illorum socio, cum scirem, defendere.

atque idem ego neque P. Sullam supplicem ferre, neque eosdem[*] Marcellos pro huius[*] periculis lacrimantis aspicere[*], neque huius[*] M. Messalae[*], hominis necessarii, preces sustinere potui; neque enim est[*] causa adversata naturae, nec homo nec res[*] misericordiae meae repugnavit. nusquam nomen, nusquam vestigium fuerat, nullum crimen, nullum indicium, nulla suspicio[*]. suscepi causam, Torquate, suscepi, et feci libenter ut me, quem boni constantem, ut spero, semper existimassent, eundem ne improbi quidem crudelem dicerent.

hic ait se ille, iudices, regnum meum ferre non posse. quod tandem, Torquate, regnum? consulatus, credo, mei; in quo ego imperavi nihil et[*] contra patribus conscriptis et bonis omnibus parui; quo in magistratu non institutum est videlicet a me[*] regnum, sed repressum[*]. an tum[*] in tanto imperio, tanta[*] potestate non dicis me[*] fuisse regem, nunc privatum regnare dicis[*]? quo tandem nomine? 'quod, in quos testimonia dixisti,' inquit, 'damnati sunt; quem defendis, sperat se absolutum iri.' hic tibi ego de testimoniis meis hoc respondeo[*], si falsum dixerim, te in eosdem[*] dixisse; sin verum, non esse hoc regnare, cum verum iuratus[*] dicas, probare. de huius spe tantum dico, nullas a me opes P. Sullam, nullam[*] potentiam, nihil denique praeter[*] fidem defensionis exspectare.