Pro P. Sulla (1-5)

maxime vellem, iudices, ut P. Sulla et antea dignitatis suae splendorem obtinere et[*] post calamitatem acceptam modestiae fructum aliquem percipere potuisset[*]. sed quoniam ita tulit casus infestus ut in[*] amplissimo honore cum communi ambitionis invidia tum singulari Autroni odio everteretur, et in his pristinae fortunae reliquiis miseris et adflictis tamen haberet quosdam quorum animos ne supplicio quidem suo satiare posset, quamquam ex huius incommodis magnam animo molestiam capio, tamen in ceteris malis facile patior oblatum mihi tempus esse[*] in quo boni viri lenitatem meam misericordiamque, notam quondam omnibus[*], nunc quasi intermissam agnoscerent, improbi ac perditi cives domiti[*] atque victi[*] praecipitante re publica vehementem me fuisse atque fortem, conservata mitem ac misericordem faterentur.

et quoniam L. Torquatus, meus familiaris ac necessarius, iudices, existimavit, si nostram in accusatione sua necessitudinem[*] familiaritatemque violasset, aliquid se de auctoritate meae defensionis posse detrahere, cum huius periculi propulsatione coniungam defensionem offici mei. quo quidem genere non uterer orationis[*], iudices, hoc tempore, si mea solum interesset; multis enim locis mihi[*] et data facultas est et saepe dabitur de mea laude dicendi; sed, ut ille vidit[*], quantum de mea auctoritate deripuisset, tantum se de huius praesidiis deminuturum[*], sic hoc ego sentio, si mei facti rationem vobis constantiamque huius offici ac defensionis probaro[*], causam quoque me P. Sullae probaturum.

ac primum abs te illud, L. Torquate, quaero, cur me a ceteris clarissimis viris ac principibus civitatis in hoc officio atque in defensionis iure secernas. quid enim est quam ob rem abs te Q. Hortensi factum, clarissimi viri atque ornatissimi, non reprehendatur[*], reprehendatur meum? nam, si est initum a P. Sulla consilium inflammandae huius urbis[*], exstinguendi imperi, delendae civitatis[*], mihi[*] maiorem hae res dolorem quam Q. Hortensio, mihi maius odium adferre debent, meum denique gravius esse iudicium, qui adiuvandus in his causis, qui oppugnandus, qui defendendus, qui deserendus esse videatur[*]? 'ita,' inquit; 'tu enim investigasti, tu patefecisti coniurationem.'

quod cum dicit,non attendit eum qui patefecerit hoc curasse, ut id omnes viderent quod antea fuisset occultum. qua re ista coniuratio, si patefacta per me est, tam patet Hortensio quam mihi. quem cum videas hoc honore[*], auctoritate, virtute, consilio praeditum non dubitasse quin innocentiam P. Sullae[*] defenderet, quaero cur qui aditus ad causam Hortensio patuerit mihi interclusus esse debuerit; quaero illud etiam, si me, qui defendo, reprehendendum putas esse, quid tandem de his existimes summis viris et clarissimis civibus, quorum studio et dignitate celebrari hoc iudicium, ornari causam, defendi huius innocentiam vides. non enim una ratio est[*] defensionis ea quae posita est in oratione; omnes qui adsunt[*], qui laborant, qui salvum volunt, pro sua parte atque auctoritate defendunt.

an vero, in quibus subselliis haec ornamenta ac lumina rei publicae viderem, in his me apparere nollem, cum ego[*] illum in locum atque in hanc excelsissimam[*] sedem dignitatis atque[*] honoris multis meis ac[*] magnis laboribus et periculis ascendissem? atque ut intellegas, Torquate, quem accuses, si te forte[*] id offendit quod ego, qui in[*] hoc genere quaestionis defenderim neminem, non desim P. Sullae, recordare de ceteris quos adesse huic vides; intelleges et de hoc et de aliis[*] iudicium meum et horum par atque unum fuisse.