Pro L. Murena (6-10)

negat[*] esse eiusdem severitatis Catilinam exitium rei publicae intra moenia molientem verbis et paene imperio ex[*] urbe expulisse et nunc pro L.(Lucio) Murena dicere. ego autem has partis[*] lenitatis et misericordiae quas me natura ipsa docuit semper egi libenter, illam vero gravitatis severitatisque personam non appetivi, sed ab re publica mihi impositam sustinui, sicut huius imperi dignitas in summo periculo civium postulabat. quod si tum, cum res publica vim et severitatem desiderabat, vici naturam et tam vehemens fui quam cogebar, non quam volebam, nunc cum omnes me causae ad misericordiam atque ad[*] humanitatem vocent, quanto tandem studio debeo naturae meae consuetudinique servire? ac de officio defensionis meae ac de ratione accusationis tuae fortasse etiam alia in parte orationis dicendum nobis erit.

sed me, iudices, non minus hominis sapientissimi atque ornatissimi, Ser. Sulpici, conquestio quam Catonis accusatio commovebat[*] qui gravissime et acerbissime se ferre[*] dixit me familiaritatis necessitudinisque oblitum causam L.(Lucii) Murenae contra se defendere. huic ego, iudices, satis facere cupio vosque adhibere arbitros. nam cum grave est vere accusari in amicitia, tum, etiam si falso accuseris, non est neglegendum. ego, Ser. Sulpici, me in petitione tua tibi omnia studia atque officia pro nostra necessitudine et debuisse confiteor et praestitisse arbitror. nihil tibi consulatum petenti a me defuit quod esset aut ab amico aut a gratioso aut a consule postulandum. abiit[*] illud tempus; mutata ratio est. sic existimo, sic mihi persuadeo, me tibi contra honorem Murenae[*] quantum tu a me postulare ausus sis, tantum debuisse, contra salutem nihil debere.

neque enim, si tibi tum cum peteres consulatum studui, nunc[*] cum Murenam ipsum petas, adiutor eodem pacto esse debeo. atque hoc non modo non[*] laudari sed ne concedi quidem potest ut amicis nostris accusantibus non etiam alienissimos defendamus.

quod si licet desinere, si te auctore possum, si nulla inertiae infamia[*], nulla superbiae turpitudo[*], nulla inhumanitatis culpa suscipitur, ego vero libenter desino[*]. sin autem fuga laboris desidiam, repudiatio supplicum superbiam, amicorum neglectio improbitatem coarguit, nimirum haec causa[*] est eius modi quam nec industrius quisquam[*] nec misericors nec officiosus deserere possit[*]. atque huiusce rei coniecturam de tuo ipsius studio, Servi, facillime ceperis. nam si tibi necesse putas etiam adversariis amicorum tuorum de iure consulentibus respondere, et si turpe existimas te advocato illum ipsum quem contra veneris causa[*] cadere, noli tam esse iniustus ut, cum tui fontes vel inimicis tuis pateant, nostros etiam amicis putes clausos esse oportere.

etenim si me tua familiaritas ab hac causa removisset, et si hoc idem Q.(Quinto) Hortensio, M.(Marco) Crasso, clarissimis viris, si item ceteris a quibus intellego tuam gratiam magni aestimari accidisset, in ea civitate consul designatus defensorem non haberet in qua nemini umquam infimo maiores nostri patronum deesse voluerunt. ego vero, iudices, ipse me existimarem nefarium si amico, crudelem si misero, superbum si consuli defuissem. qua re quod dandum est amicitiae, large dabitur a me, ut tecum agam, Servi, non secus ac si meus esset[*] frater, qui mihi est carissimus, isto in loco; quod tribuendum est officio, fidei, religioni, id ita moderabor ut meminerim me contra amici studium pro amici periculo dicere.