Βίων Πρᾶσις (26-27)

μὴ διάτριβε· ἄλλον κάλει τὸν Περιπατητικόν.

σέ φημι, τὸν καλόν, τὸν πλούσιον. ἄγε δή, ὠνήσασθε τὸν συνετώτατον, τὸν ἅπαντα ὅλως ἐπιστάμενον.

ποῖος δέ τις ἐστί;

μέτριος, ἐπιεικής, ἁρμόδιος τῷ βίῳ, τὸ δὲ μέγιστον, διπλοῦς.

πῶς λέγεις;

ἄλλος μὲν ὁ ἔκτοσθεν φαινόμενος, ἄλλος δὲ ὁ ἔντοσθεν εἶναι δοκεῖ· ὥστε ἢν πρίῃ αὐτόν, μέμνησο τὸν μὲν ἐξωτερικόν, τὸν δὲ ἐσωτερικὸν καλεῖν.

τί δὲ γινώσκει μάλιστα;

τρία εἶναι τὰ ἀγαθά, ἐν ψυχῇ, ἐν σώματι, ἐν τοῖς ἐκτός.

ἀνθρώπινα φρονεῖ. πόσου δέ ἐστιν;

εἴκοσι μνῶν.

πολλοῦ[*] λέγεις.

οὔκ, ὦ μακάριε· καὶ γὰρ αὐτὸς ἔχειν τι ἀργύριον δοκεῖ, ὥστε οὐκ ἂν φθάνοις ὠνούμενος. ἔτι δὲ εἴσῃ αὐτίκα μάλα παρʼ αὐτοῦ πόσον μὲν ὁ κώνωψ βιοῖ τὸν χρόνον, ἐφʼ ὁπόσον δὲ βάθος ἡ θάλαττα ὑπὸ τοῦ ἡλίου καταλάμπεται, καὶ ὁποία τίς ἐστιν ἡ ψυχὴ τῶν ὀστρείων.

Ἡράκλεις τῆς ἀκριβολογίας.

τί δὲ εἰ ἀκούσειας ἄλλα πολλῷ τούτων ὀξυδερκέστερα, γονῆς τε πέρι καὶ γενέσεως καὶ τῆς ἐν ταῖς μήτραις τῶν ἐμβρύων πλαστικῆς, καὶ ὡς ἄνθρωπος μὲν γελαστικόν, ὄνος δὲ οὐ γελαστικὸν οὐδὲ τεκταινόμενον οὐδὲ πλωϊζόμενον;

πάνσεμνα φὴς καὶ ὀνησιφόρα τὰ μαθήματα, ὥστε ὠνοῦμαι αὐτὸν τῶν[*] εἴκοσιν.

εἶεν.

τίς λοιπὸς ἡμῖν;

καταλείπεται ὁ Σκεπτικὸς[*] οὗτος. σὺ ὁ Πυρρίας πρόσιθι καὶ ἀποκηρύττου κατὰ τάχος. ἤδη μὲν ὑπορρέουσιν οἱ πολλοὶ καὶ ἐν ὀλίγοις ἡ πρᾶσις ἔσται. ὅμως δὲ τίς καὶ τοῦτον ὠνήσεται;

ἔγωγε. ἀλλὰ πρῶτον εἰπέ μοι, σὺ τί ἐπίστασαι;

οὐδέν.

πῶς τοῦτο ἔφησθα;

ὅτι οὐδὲν ὅλως εἶναί μοι δοκεῖ.

οὐδὲ ἡμεῖς ἄρα ἐσμέν τινες;

οὐδὲ τοῦτο οἶδα.

οὐδὲ ὅτι σύ τις ὢν τυγχάνεις;

πολὺ μᾶλλον ἔτι τοῦτο ἀγνοῶ.

ὢ τῆς ἀπορίας. τί δέ σοι τὰ σταθμία ταυτὶ βούλεται;

ζυγοστατῶ ἐν αὐτοῖς τοὺς λόγους καὶ πρὸς τὸ ἴσον ἀπευθύνω, καὶ ἐπειδὰν ἀκριβῶς ὁμοίους τε

τῶν ἄλλων δὲ τί ἂν πράττοις ἐμμελῶς;

τὰ πάντα πλὴν δραπέτην μεταδιώκειν.

τί δὲ τοῦτό σοι ἀδύνατον;

ὅτι, ὦγαθέ, οὐ καταλαμβάνω.

εἰκότως· βραδὺς γὰρ καὶ νωθής τις εἶναι δοκεῖς. ἀλλὰ τί σοι τὸ τέλος τῆς ἐπιστάσεως;

ἡ ἀμαθία καὶ τὸ μήτε ἀκούειν μήτε ὁρᾶν.

οὐκοῦν καὶ τὸ τυφλὸς ἅμα καὶ κωφὸς εἶναι λέγεις;

καὶ ἄκριτός γε προσέτι καὶ ἀναίσθητος καὶ ὅλως τοῦ σκώληκος οὐδὲν διαφέρων.

ὠνητέος εἶ διὰ ταῦτα. πόσου τοῦτον ἄξιον χρὴ φάναι;

μνᾶς Ἀττικῆς·

λάμβανε. τί φής, ὦ οὗτος; ἐώνημαι σε;

ἄδηλον.

μηδαμῶς· ἐώνημαι γὰρ καὶ τἀργύριον κατέβαλον.

ἐπέχω περὶ τούτου καὶ διασκέπτομαι.

καὶ μὴν ἀκολούθει μοι, καθάπερ χρὴ ἐμὸν οἰκέτην.

τίς οἶδεν εἰ ἀληθῆ ταῦτα φής;

ὁ κῆρυξ καὶ ἡ μνᾶ καὶ οἱ παρόντες.

πάρεισι γὰρ ἡμῖν τινες;

ἀλλʼ ἔγωγέ σε ἤδη ἐμβαλὼν ἐς τὸν μυλῶνα πείσω εἶναι δεσπότης κατὰ τὸν χείρω λόγον.

ἔπεχε περὶ τούτου.

μὰ Δίʼ, ἀλλʼ ἤδη γε ἀπεφηνάμην.

σὺ μὲν παῦσαι ἀντιτείνων καὶ ἀκολούθει τῷ πριαμένῳ, ὑμᾶς δὲ εἰς αὔριον παρακαλοῦμεν· ἀποκηρύξειν γὰρ τοὺς ἰδιώτας καὶ βαναύσους καὶ ἀγοραίους βίους μέλλομεν.